مقاله ارزيابي اختلالات شنوايي و گوشي، حنجره اي در بيماران مبتلا به تالاسمي تحت درمان با دفروكسامين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي كردستان از صفحه ۴۷ تا ۵۵ منتشر شده است.
نام: ارزيابي اختلالات شنوايي و گوشي، حنجره اي در بيماران مبتلا به تالاسمي تحت درمان با دفروكسامين
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تالاسمي
مقاله فريتين
مقاله دفروكسامين
مقاله اديومتري
مقاله كاهش شنوايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كمپاني فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: رضايي نازيلا
جناب آقای / سرکار خانم: يوسفي غلامرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: تالاسمي يكي از شايعترين هموگلوبينوپاتي هاي كمي در دنيا بخصوص در ايران است. بيماران مبتلا به نوع ماژور در تمام طول عمر نياز به تزريق خود و دسفرال دارند لذا با توجه به ارتقاي كيفيت زندگي بيماران تالاسمي، بايد كاهش شنوايي در اين بيماران مورد توجه بيشتري قرار گيرد. اين مطالعه به تعيين فراواني اختلالات شنوايي و گوشي، حنجره اي و عوامل مرتبط با آن در بيماران مبتلا به تالاسمي تحت درمان با دفروكسامين مي پردازد.
روش بررسي: ۸۴ بيمار بتا تالاسمي در مطالعه اي توصيفي – تحليلي جهت مشخص كردن فاكتورهاي وابسته به كاهش شنوايي بررسي شدند. همه بيماران تحت معاينه گوش – حنجره اي قرار گرفتند و بصورت استاندارد اديومتري و معاينه اديولوژي گرديدند. سطح فريتين اندازه گيري شد و بيماران به دو گروه با تزريق خون مناسب و نامناسب و از نظر دريافت دسفرال به دو گروه منظم و نامنظم تقسيم شدند.
يافته ها: از ۸۴ بيمار مورد بررسي ۴۰) پسر، ۴۴ دختر) ميانگين سني ۵٫۷ ← ۱۲٫۸ سال، ۱۰ بيمار (%۱۱٫۹) داراي كاهش شنوايي حسي – عصبي و ۸ بيمار (%۹٫۵) داراي كاهش شنوايي هدايتي و ۸ بيمار (%۹٫۵) دچار كاهش شنوايي مختلط بودند. ارتباط مشخصي بين سن، جنس، سطح فريتين با كاهش شنوايي وجود نداشت، اما ارتباط معني داري بين كاهش شنوايي با مدت زمان و مقدار دفروكسامين مصرفي با كاهش شنوايي وجود داشت (p<0.01). همچنين هيچ ارتباط معني داري بين منظم و نامنظم بودن تزريق خون و دسفرال با كاهش شنوايي ديده نشد.
نتيجه گيري: نتايج اين مطالعه نشان مي دهد كه دوز بالاي دفروكسامين عامل اصلي پاتوژنز كاهش شنوايي در بيماران تالاسمي است. در برخورد با اين بيماران لازم است كه دوز مناسب دفروكسامين و تزريق خون متناسب با سطح آهن بدن و هموگلوبين داده شود. بنابراين بررسي هاي دوره اتولارنگولوژي و اديومتري در بيماران تالاسمي جهت تشخيص زودرس تغييرات شنوايي و پيشگيري از كاهش شنوايي دايمي لازم است انجام شود.