مقاله ارزيابي تاثير پيش تيمار گرمايي چوب بر مقاومت به آب چندسازه هاي چوب پلي اتيلن سنگين که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در جنگل و فرآورده هاي چوب (منابع طبيعي ايران) از صفحه ۷۹ تا ۹۱ منتشر شده است.
نام: ارزيابي تاثير پيش تيمار گرمايي چوب بر مقاومت به آب چندسازه هاي چوب پلي اتيلن سنگين
این مقاله دارای ۱۳ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله چندسازه چوب/پلاستيك
مقاله پلي اتيلن سنگين
مقاله تيمار گرمايي
مقاله جذب آب
مقاله واكشيدگي ضخامت
مقاله ويژگي هاي مكانيكي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كبوراني عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فائزي پور مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهيمي قنبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
از آنجايي كه تيمار گرمايي پايداري چوب را در برابرآب يا تغييرهاي رطوبت افزايش مي دهد، در اين پژوهش از پيش تيمار گرمايي چوب پيش از اختلاط با پليمر به عنوان راه كاري براي كاهش جذب آب و اثرهاي مخرب آن بر ويژگي هاي چند سازه بهره گرفته شده است. چوب پيش تيمار شده در دما هاي مختلف (۱۷۵، ۱۹۰، ۲۰۵ درجه سلسيوس) با درصدهاي متفاوت (۲۵ و ۵۰ درصد) با پلي اتيلن سنگين مخلوط شدند. به منظور ارزيابي سازگاري چوب تيمار شده با پليمر، عامل جفت كننده نيز به عنوان يك عامل متغير در نظر گرفته شد (۰ و ۲ درصد). از آنجايي كه جذب آب توسط چند سازه هاي چوب/ پلاستيك بسيار آهسته و وقت گير است، از جوشاندن در آب به مدت ۲ ساعت براي شتاب بخشيدن به فرآيند جذب آب چند سازه بهره گيري شد. اندازه گيري ويژگي هاي فيزيكي و مكانيكي چند سازه با ۲۵ درصد چوب پس از ۲ ساعت غوطه وري در آب جوش نشان داد كه تيمار گرمايي چوب و حضور عامل جفت كننده در تركيب چند سازه، تاثير چنداني بر مقاومت به آب چند سازه ندارد. در چند سازه ها با ۵۰ درصد چوب، اثر تيمار گرمايي بر مقاومت به آب چند سازه به ميزان دماي پيش تيمار بستگي دارد. پيش تيمار چوب در دماي ۱۹۰ و ۲۰۵ درجه سلسيوس باعث پايداري چند سازه به آب شده و ميزان جذب آب، واكشيدگي ضخامت و افت در ويژگي هاي مكانيكي (مدول هاي الاستيسيته و گسيختگي) را تا حد بسيار زيادي کاهش داد. اما پيش تيمار گرمايي در دماي ۱۷۵ درجه سلسيوس تاثير چنداني بر مقاومت به آب چند سازه نداشت. افزودن ۲ درصد عامل جفت كننده به تركيب چند سازه ها با ۵۰ درصد چوب، مقاومت به آب چند سازه را بهبود بخشيد، به ويژه در هنگامي كه از چوب تيمار نشده به عنوان پركننده بهره گيري شده بود. غوطه وري در آب جوش سبب افزايش ميزان كرنش در بيشينه بار در چند سازه ها با ۵۰ درصد چوب شد.