مقاله ارزيابي تحمل به خشکي ارقام و لاين هاي جو به تنش خشکي انتهاي فصل رشد که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در اكوفيزيولوژي گياهان زراعي (علوم كشاورزي) از صفحه ۵۵ تا ۷۴ منتشر شده است.
نام: ارزيابي تحمل به خشکي ارقام و لاين هاي جو به تنش خشکي انتهاي فصل رشد
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنش
مقاله جو
مقاله خشکي اخر فصل
مقاله ژنوتيپ
مقاله عملکرد دانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نبوي كلات سيدمحسن
جناب آقای / سرکار خانم: شريفي الحسيني محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور مطالعه اثرات تنش خشکي انتهاي فصل بر خصوصيات زراعي ۲۰ ژنوتيپ جو دو آزمايش جداگانه در قالب طرح بلوک هاي کامل تصادفي در سه تکرار در سال زراعي ۸۷ – ۱۳۸۶ در منطقه طرق مشهد به اجرا درامد. هدف از اين پژوهش يافتن ژنوتيپ هاي متحمل به شرايط تنش و بدون تنش بود. بنابراين يک آزمايش در شرايط تنش و ديگري در شرايط نرمال به اجرا درامد. نتايج نشان داد ژنوتيپ ها از نظر عملکرد دانه، عملکرد بيولوژيک، وزن هزار دانه، تعداد سنبله در متر مربع، تعداد دانه در سنبله، طول دوره پرشدن دانه، شاخص برداشت و ارتفاع بوته در هر دو محيط تنش و بدون تنش تفاوت هاي معني داري داشتند. تنش خشکي سبب کاهش معني دار کليه صفات زراعي شد. بيشترين ميانگين عملکرد دانه در دو شرايط، از ژنوتيپ هاي شماره ۲۰ و ۸ به ترتيب با ۶۴۸۷ و ۵۳۹۳ کيلوگرم در هکتار به دست آمد. اين در حالي است که کمترين عملکرد دانه از ژنوتيپ هاي شماره ۱۴ و ۴ به ترتيب با ۲۲۵۰ و ۲۶۶۱ کيلوگرم به دست آمد. روابط همبستگي بين صفات در دو محيط نشان داد در شرايط بدون تنش بيشترين همبستگي معني دار عملکرد با وزن هزار دانه (r=0.55**) و در شرايط تنش اين رابطه مثبت و معني دار با شاخص برداشت ((r=0.27** بود. هم چنين، نتايج نشان داد که که سه شاخص تحمل به خشکيSTI ,GMP ,MP  بيشترين همبستگي مثبت و معني دار را با عملکرد در شرايط تنش و بدون تنش داشتند. مقايسه مقادير شاخص هايGMP ، MP و STI نشان داد، ژنوتيپ شماره ۲۰ (M-82-14) به عنوان ژنوتيپ برتر در شرايط بدون تنش و تنش خشکي انتهاي فصل مي تواند معرفي شود. اين ژنوتيپ از لاين هاي اميد بخش در دست معرفي مناطق معتدل کشور بوده و با بيشترين عملکرد دانه در شرايط بدون تنش (۷۷۲۹ کيلوگرم در هکتار) و تنش (۵۲۴۵ کيلوگرم در هکتار)، کمترين درصد کاهش عملکرد را در بين ساير ژنوتيپ ها داشت. بر اساس اين شاخص ها ضعيف ترين ژنوتيپ مورد بررسي، ژنوتيپ شماره ۴ (فصيح) با کمترين مقادير (۲۶۶۱) MP، (۱۹۲۰) GMP و(۰٫۱۱) STI  بود.