مقاله ارزيابي تحمل به خشکي ژنوتيپ هاي جو (.Hordeum vulgare L) با استفاده از خصوصيات فيزيولوژيکي و شاخص هاي تحمل به خشکي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در مجله به نژادي نهال و بذر (نهال و بذر) از صفحه ۴۳ تا ۶۰ منتشر شده است.
نام: ارزيابي تحمل به خشکي ژنوتيپ هاي جو (.Hordeum vulgare L) با استفاده از خصوصيات فيزيولوژيکي و شاخص هاي تحمل به خشکي
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جو
مقاله تحمل خشکي
مقاله شاخص تنش جوانه زني
مقاله خصوصيات فيزيولوژيک
مقاله شاخص تحمل خشكي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ويسي مال اميري ايمان
جناب آقای / سرکار خانم: حق ‌پرست رضا
جناب آقای / سرکار خانم: آقايي سربرزه مصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: فرشادفر عزت اله
جناب آقای / سرکار خانم: رجبي رحمان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
به منظور بررسي واکنش ژنوتيپ هاي جو به تنش خشکي در مرحله جوانه زني و مراحل رويشي و زايشي، بيست ژنوتيپ و دو رقم زراعي جو در شرايط کنترل شده و در مزرعه در دو شرايط آبياري نرمال و تنش رطوبتي مورد مقايسه قرار گرفتند. خصوصيات فيزيولوژيک، شاخص هاي مقاومت به خشکي و صفات مربوط به جوانه زني ژنوتيپ ها در هر دو شرايط اندازه گيري شد. نتايج نشان داد که در شرايط کنترل شده با کاهش پتانسيل آب (از سطح شاهد تا ۰٫۱ مگاپاسکال) کليه صفات مربوط به جوانه زني به طور معني داري کاهش يافتند. بيشترين مقدار شاخص تنش جوانه زني (GSI) متعلق به دو ژنوتيپ Lingnee131/3/4679/105//Yea168.4 و CWB117-77-5-9-5 و کمترين مقدار مربوط به ژنوتيپ هاي ۱۶۸٫۴ Lignee 131/ArabiAbiad و CWB117 –۷۷–۹ –۷// Antares / ky 63 – 1294 بود. همبستگي مثبت و معني داري بين GSI و درصد جوانه زني مشاهده شد. در مزرعه نيز اعمال تنش موجب کاهش معني داري در سرعت رشد اوليه، محتوي آب نسبي برگ و آب نگهداري شده در برگ ها شد. بر اساس شاخص تحمل تنش (STI)، ژنوتيپ هاي Grivita/CWB117-5-9-5 و Wieselburger/Ahor 1303-61//Sis برتر بودند. شاخص تحمل خشکي همبستگي مثبت و معني داري با عملکرد دانه در شرايط آبياري نرمال و تنش، سرعت رشد اوليه و درصد جوانه زني در شرايط تنش داشت، همبستگي آن با شاخص تنش جوانه زني در سطح ۵% نيز معني دار و مثبت بود. با توجه به همبستگي بالاي بين STI و عملکرد در هر دو شرايط، اين شاخص به عنوان بهترين شاخص براي گزينش ژنوتيپ هاي مقاوم به خشکي شناخته شد.