مقاله ارزيابي روش Touchdown Nested PCR براي جلوگيري از اتصالات غيراختصاصي و افزايش اختصاصيت در تکثير ژني ويروس هاي نقص ايمني انسان و هپاتيت جي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در ارمغان دانش از صفحه ۱۲ تا ۲۲ منتشر شده است.
نام: ارزيابي روش Touchdown Nested PCR براي جلوگيري از اتصالات غيراختصاصي و افزايش اختصاصيت در تکثير ژني ويروس هاي نقص ايمني انسان و هپاتيت جي
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله Touchdown Nested PCR؛ اتصالات غيراختصاصي
مقاله افزايش اختصاصيت
مقاله تکثير ژني

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فلاحي شهاب
جناب آقای / سرکار خانم: روان شاد مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: كناركوهي عذرا
جناب آقای / سرکار خانم: قنبري رضا
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي عبدالباقي محبوبه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه و هدف: يکي از پارامترهاي مهمي که در واکنش زنجيره اي پلي مراز آشيانه اي براي بهينه سازي مي توان در نظر گرفت، دماي دورگه شدن پرايمر با DNA الگو ميباشد. يکي از تغييرات صورت گرفته در روش واکنش زنجيره اي پلي مراز معمولي استفاده از روش Touchdown PCR است که برخلاف برنامه واکنش زنجيره اي پلي مراز معمولي و استاندارد که از يک دماي اتصال ثابت براي تکثير توالي استفاده مي شود، در اين روش محدوده اي از درجه حرارت هاي اتصال استفاده مي شود. مطالعه حاضر به منظور ازريابي کارايي روش Touchdown Nested PCR براي جلوگيري از اتصالات غيراختصاصي و افزايش اختصاصيت در تکثير ژني طراحي و انجام شد.
مواد و روش ها: اين يک مطالعه تجربي است که طي سال هاي ۱۳۸۸ ـ ۱۳۸۷ در دانشگاه تربيت مدرس انجام شد. نمونه هاي جمعيت مورد بررسي در اين مطالعه، ۳۵ مورد پلاسماي بيماران آلوده به ويروس هپاتيت جي و ۳۵ مورد پلاسماي بيماران آلوده به ويروس نقض ايمني انسان بودند. بعد از استخراج اسيدنوکلئيک، طراحي پرايمرهاي مورد نظر براي دو ويروس نقص ايمني انسان و هپاتيت جي و ساخت
cDNA ، روش واکنش زنجيره اي پلي مراز آشيانه اي به دو صورت استاندارد و Touchdown بر روي نمونه هاي کنترل مثبت و منفي انجام شد.
يافته ها: در تمامي نمونه هاي مثبت باند مورد نظر مشاهده شد، در حالي که در هيچ يک از نمونه هاي کنترل منفي انساني و ويروسي هيچ باندي مشاهده نشد. در نمونه هاي مثبت با روش استاندارد، پس از الکتروفورز محصولات واکنش زنجيره اي پلي مراز، باندهاي غيراختصاصي به ويژه در نمونه هاي ويروس نقص ايمني انسان و به مقدار کمتري در نمونه هاي ويروس هپاتيت جي مشاهده شد. پس از اجراي پروسه Touchdown ميزان باندهاي ناخواسته و غيراختصاصي، تا حد زيادي کاهش يافت و يا کاملا حذف شد.
نتيجه گيري: در مطالعه حاضر علي رغم شکل گيري باندهاي ناخواسته در واکنش استاندارد، با اجراي پروسه Touchdown  باندهاي اضافي بدون اين که اثر منفي در ميزان محصول نهايي ايجاد شود، به ميزان قابل توجهي کاهش يافتند. با توجه به سادگي اين روش و نيز عدم ايجاد هزينه و مراحل کاري اضافي به نظر مي رسد که استفاده از اين پروتکل براي بهينه سازي سريع واکنش هاي زنجيره اي پلي مراز، روشي منطقي و به صرفه باشد.