مقاله ارزيابي و تحليل سطوح پايداري روستاها و سامان هاي عرفي در استان کهگيلويه و بويراحمد (مطالعه موردي: حوزه آبخيز تنگ تامرادي) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۸ در جنگل و فرآورده هاي چوب (منابع طبيعي ايران) از صفحه ۵۹ تا ۷۸ منتشر شده است.
نام: ارزيابي و تحليل سطوح پايداري روستاها و سامان هاي عرفي در استان کهگيلويه و بويراحمد (مطالعه موردي: حوزه آبخيز تنگ تامرادي)
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله توسعه پايدار
مقاله توسعه روستايي
مقاله پايداري منابع طبيعي
مقاله شاخص هاي پايداري
مقاله سامان عرفي
مقاله کهگيلويه و بويراحمد
مقاله تنگ تامرادي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلطاني آرزو
جناب آقای / سرکار خانم: شامخي تقي
جناب آقای / سرکار خانم: نوري ناييني سيدمحمدسعيد
جناب آقای / سرکار خانم: عرب مازار عباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين پژوهش با هدف ارزيابي و تحليل سطوح پايداري روستاهاي واقع در منطقه جنگلي حوزه آبخيز تنگ تامرادي استان کهگيلويه و بويراحمد بر پايه شاخص هاي توسعه پايدار انجام شد. از نظر روش شناسي، اين پژوهش بر مبناي روش پيمايشي صورت گرفته است. داده هاي ثانويه از اطلاعات سرشماري نفوس و مسکن استان کهگيلويه و بويراحمد در سالهاي ۸۵-۷۵-۱۳۶۵ بدست آمد و براي گردآوري داده هاي اوليه پژوهش از پرسشنامه به عنوان ابزار اصلي بهره گرفته شد. ضريب پايايي پرسشنامه بر پايه آزمون دو نيمه کردن ۰٫۸۹ بدست آمد، كه نشان از مناسبت پرسشنامه مورد بهره گيري دارد، روايي پژوهش نيز از راه داوري و اجماع نظر گروهي از كارشناسان موضوعي، مورد تاييد قرار گرفت. جامعه آماري اين ارزيابي ۱۹۸ خانوار در ۱۹ روستاي حوزه آبخيز تنگ تامرادي در استان كهگيلويه و بوير احمد است كه در هفت سامان عرفي سکونت دارند، با بهره گيري از فرمول كوكران حجم نمونه تعيين و به روش نمونه گيري خوشه اي با انتساب بهينه، ۸۰ خانوار گزينش شدند. براي ساخت شاخص هاي تركيبي پايداري به جداسازي ابعاد سه گانه اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي از روش مک گراهان براي وزن دهي و از روش تحليل کلاستر براي سطح بندي شاخص ترکيبي بهره گيري شد. نتايج نشان مي دهد که دو سامان عرفي در منطقه در وضعيت «پايدار»، دو سامان در وضعيت «نيمه پايدار» و سه سامان در وضعيت «ناپايدار» قرار دارند. همچنين تحليل سطوح پايداري روستايي نيز نشان مي دهد كه ۵۲٫۶ درصد روستاهاي مورد بررسي در سطح «پايدار»، ۱۵٫۸ درصد در سطح «نيمه پايدار» و ۳۱٫۶ درصد آنها در سطح «ناپايدار» قرار دارند. نتايج اين پژوهش مي تواند در برنامه ريزي توسعه پايدار روستايي در منطقه کاربرد داشته باشد.