مقاله ارزيابي ژنوتيپ هاي بهاره گلرنگ براي تحمل به كمبود آب اواخر فصل که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در مجله علوم گياهان زراعي ايران (علوم كشاورزي ايران) از صفحه ۱۹۷ تا ۲۰۶ منتشر شده است.
نام: ارزيابي ژنوتيپ هاي بهاره گلرنگ براي تحمل به كمبود آب اواخر فصل
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تنش کمبود آب
مقاله دماي برگ
مقاله عملکرد دانه
مقاله گلرنگ
مقاله مقدار آب نسبي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: پاسبان اسلام بهمن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
گلرنگ به عنوان يك دانه روغني بومي ايران, نسبت به شرايط محيطي كشور و به ويژه مناطق مواجه با تنش هاي غيرزيستي همچون خشكي و شوري, از قابليت سازگاري بالايي برخوردار است. آزمايش با هدف ارزيابي ژنوتيپ هاي بهاره گلرنگ سازگار با شرايط كمبود آب اواخر فصل براي كشت در اراضي كم بازده نيمه آبي و بررسي اثرات تنش خشكي بر روي عملكرد و اجزاي عملكرد دانه در مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي آذربايجان شرقي طي سال زراعي ۸۵-۱۳۸۴ به اجرا در آمد. در اين تحقيق از آزمايش فاكتوريل در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي با ۳ تكرار استفاده شد. تيمارهاي مورد بررسي شامل آبياري در دو سطح بدون تنش و تنش كمبود آب (آبياري به هنگام تخليه شدن ۷۰ تا ۷۵ درصد آب قابل استفاده خاك) از اواخر گل دهي تا رسيدگي دانه و ژنوتيپ در پنج سطح شامل محلي اراك ۲۸۱۱, محلي اصفهان, PI, 57-23KH و ۱۱۱IL بودند. در طول دوره اعمال تنش، مقدار آب نسبي برگ  RWC)  و دماي برگ (Tl) و در نهايت عملكرد و اجزاي عملكرد دانه تعيين گرديدند. نتايج به دست آمده نشان دادند كه كمبود آب باعث كاهش معني دار RWC, ارتفاع تشكيل طبق, تعداد دانه در طبق, وزن هزار دانه, شاخص برداشت، عملكرد دانه و روغن و افزايش معني دار دماي برگ گرديد. ولي عكس العمل ارقام نسبت به تنش متفاوت بودند. همواره همبستگي هاي معني داري بين عملكرد دانه با مقدار آب نسبي برگ، دماي برگ، ارتفاع بوته, ارتفاع تشكيل طبق، تعداد طبق در بوته, تعداد دانه در طبق و وزن هزار دانه مشاهده شد. به نظر مي رسد بتوان از شاخص هاي RWC و دماي برگ در شناسايي ژنوتيپ هاي گلرنگ بهاره متحمل به خشكي اواخر فصل استفاده نمود. به طور كلي از بين اجزاي عملكرد, تعداد دانه در طبق و وزن هزار دانه كاهش بيشتري در برابر تنش نشان دادند. از بين ژنوتيپ هاي مورد مطالعه, محلي اصفهان و محلي اراك ۲۸۱۱ بالاترين عملكردهاي دانه و روغن را به خود اختصاص دادند و كمترين درصدهاي افت عملكرد دانه در اثر تنش خشكي نيز مربوط به آنها بود.