سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: همایش ملی ساماندهی جامعه عشایر ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

سید اسکندر صیدایی – عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان
ژان پیردیگارد – رئیس بخش اجتماعی CNRS
پاپلی یزدی – عضو هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

اسکان عشایر پدیده ایست که در هشتاد سال اخیر کشور به وفور در محافل سیاسی ، اجتماعی ، علمی و اجرایی بکار رفته است این پدیده با انگیزه های مختلف در مقاطع زمانی گذشته تاکنون طرح گردید و متناسب با انگیزه های طراحان ، ساز و کارهای اجرایی متفاوتی نیز به کار گرفته شد در سال های ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ اسکان عشایر نه به عنوان برنامه های توسعه بلکه از دید امنیتی و با ساز و کار نظامی و بخشنامه ای انجام گرفت. نگرش به طرح های اسکان عشایر به عنوان برنامه های عمران و توسعه به سالهای ۱۳۷۰ بر می گردد ارزیابی اثرات اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی این طرح ها موضوع تحلیلی این مقاله می باشد. در این مقاله اسکان در سه قالب کلی اقتصادی ، اجتماعی، و فرهنگی ارزیابی انجام خواهد شد و برای اینکه استفاده کاربردی نیز داشته باشد از مطالعات میدانی انجام گرفته توسط ارائه دهندگان مقاله روی سه کانون توسعه هدایتی ایلات بزرگ کشور یعنی کانون توسعه بکان در فارس، کانون توسعه گل افشان در استان اصفهان و کانون توسعه قراب در استان چهار محال و بختیاری و پتانسیل سنجی کانون ها و نظرات عشایر ساکن در کانونها تحلیل هایی ارائه خواهد شد همچنین نقاط قوت و ضعف کانون ها به عنوان نمونه هایی از طرح های اسکان عشایر مورد بررسی قرار می گیرد و پیشنهادات علمی و کاربردی برای توسعه پایدار کانون ها ارائه خواهد شد. نهایتا ارزیابی اثرات اقتصادی ف اجتماعی و فرهنگی طرح های اسکان با توجه به اهداف اولیه طرح شده در برنامه های دوم و سوم توسعه کشور ارائه می گردد برای توسعه پایدار طرح های اسکان عشایر، مجموعه ای از عوامل از جمله ایجاد اشتغال ف درامد مناسب، دسترسی به خدمات، تلفیق منابع آب و خاک و حمایت سیستم های مالی ضروری است که تحلیل و تبیین خواهند شد.