سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

نجات پیرولی بیرانوند – گروه استفاده از تکنیکهای هسته ای در مطالعات خاک، آب و تغذیه گیاهی، بخش کشاورزی هسته ای، مرکز تحقیقات کشاورزی و پزشکی هسته ای کرج، سازمان انر
حسین عباسعلیان – گروه استفاده از تکنیکهای هسته ای در مطالعات خاک، آب و تغذیه گیاهی، بخش کشاورزی هسته ای، مرکز تحقیقات کشاورزی و پزشکی هسته ای کرج، سازمان انر
میراحمد موسوی شلمانی – گروه استفاده از تکنیکهای هسته ای در مطالعات خاک، آب و تغذیه گیاهی، بخش کشاورزی هسته ای، مرکز تحقیقات کشاورزی و پزشکی هسته ای کرج، سازمان انر
رضا صیادی – گروه استفاده از تکنیکهای هسته ای در مطالعات خاک، آب و تغذیه گیاهی، بخش کشاورزی هسته ای، مرکز تحقیقات کشاورزی و پزشکی هسته ای کرج، سازمان انر

چکیده:

تثبیت بیولوزیک نیتروژن از جمله پد یده های ارزشمند است که تنها در پاره ای از گیاهان زر اعی، تیره بقولات در همزیستی با باکتر ی ریزوبیوم اتفاق می افتد. مطالعات صورت گرفته بیانگر آن است که با استفاده از موتا ژنهای فیزیکی (پرتو دهی) امکان افز ایش این پدیده ارزشمند ز یستی وجود دارد . در مقاله حاضر اثر دز اشعه گاما ۲۵۰ گری در امکان افز ایش تث بیت بیولوژیک نیتروژن رقم سو یا L17 مورد بررسی قرار گرفته است . بدین منظور در رطوبت ۱۲ الی ۱۳ درصد بذر مذکور مورد پرتو ده ی قرار گرفت . بذور پرتو داده طی ۵ سال متوا لی در خاکبا نیتروژن کم و بدون باکتری بومی همزیست با باکتر ی کاملا موثر بردی ر یزوبیوم ژاپونیکوم کشت و بر اساس خصوص یات ظاهر ی رشد بهتر انتخاب شده و در نسل های متوا لی کشت گرد ید. بذور حاصل از بوته های انتخاب شده در نسل ۴ در شر ایط مناسب گلخانه ای در قالب طرح بلوک های کاملا تصاد فی در ۳ تکرار در خاک مناسب کشت و نسبت به هم و بذر مادر ی (تلقیح شده با باکتر ی کاملا همز یست) مورد مطالعه قرار گرفت . نتایج حاصل مو ید آن است که اشعه بکار رفته توانسته است وزن خشک هو ایی معنی دار بیشتری در موتانت های گیاه سویا نسبت به بذر مادر ی ایجاد نما ید. به عبارت د یگر کاربرد پرتو گاما در دز بکار رفته باعث افز ایش تثبیت بیولوزیک نیتروزن سو یا رقم L17 شده است . علاوه بر این وزن خشک اندام هو ایی با شاخص های تعداد و وزن خشک غده ها همبستگ ی خط ی معنی داری به ترتیب از سطح ۵ و ۱ درصد نشان داده است که بیانگر تناسب بکار رفت آن ها به عنوان شاخص ارزیابی تثبیت بیولوزیک نیتروژن در مطالعه حاضر می باشد.