سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

رحمت مدندوست – استادیار دانشکده فنی دانشگاه گیلان، رشت
ملک محمد رنجبر – استادیار دانشکده فنی دانشگاه گیلان، رشت
ایمان محمدپور نیک بین – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه دانشکده فنی دانشگاه گیلان رشت

چکیده:

یکی از مشکلات مهم در طراحی و اجرای ساختمان ها، بخصوص در ساختمانهای مرتفع و پلهای بزرگ بتنی، وزن مرده قابل توجه به کار رفته در آنها می باشد. از آنجائی که وزن بتن قسمت عمده ای از کل بار وارد بر سازه را تشکیل می دهد. مسلما در صورت استفاده از بتن سبک در کارهای ساختمانی بتنی علاوه بر اینکه امتیازات قابل توجهی در کاهش وزن آن وجود خواهد داشت، باعث کاهش آسیب پذیری ساختمان در برابر زلزله، دوام بیشتر و صرفه جویی در حمل و نقل مصالح و زمان می گردد که این امر خود موجب افزایش تولید و کاهش هزینه های ساخت خواهد شد. از طرفی همگنی ناکافی ناشی از بتن ریزی به علت تراکم ناکافی و یا جداشدگی دانه های سنگی می تواند اجرا و ساخت را مورد تردید قرار دهد. مطمئنا نیاز به تراکم کافی و یا جداشدگی دانه های سنگی می تواند اجرا و ساخت را مورد تردید قرار دهد. مطمئنا نیاز به تراکم کافی و مناسب ئ جابجایی آسان بتن در سازه هایی که در انها با انباشتگی آرماتور در بتن رو به رو هستیم منجر به رشد و توسعه بتن خودتراکم سبک شده است. با توجه به اینکه ممکن است برخی ار ویژگی های بتن سخت شده خودتراکم سبک با بتن خودتراکم معمولی متفاوت باشد، لذا در این تحقیق سعی شده است تا ویژگی های مکانیکی بتن خودتراکم سبک ساخته شده با سنگدانه های رس منبسط شده (لیکا) مورد ارزیابی قرار گیرد. این ویژگی ها شامل بررسی روند توسعه مقاومت فشاری و تعیین مقاومت کششی غیر مستقیم و مدول الاستیسیته می باشد. نتایج حاصل از بررسی های بعمل آمده در این تحقیق نشان می دهد که روند توسعه مقاومت فشاری در بتن خودتراکمسبک و بتن خود تراکم معمولی متفاوت است و نتایج مقاومت کششی غیر مستقیم و مدول الاستیسیته برای بتن خود تراکم سبک در مقایسه با بتن خود تراکم معمولی کمتر از مقادیر گزارش شده می باشد.