سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: چهارمین همایش سراسری بهداشت حرفه ای ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محمد رنجبریان – عضو هیئت علمی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده:

روشنایی یکی از عوامل فیزیکی محیط‌های کار بوده و تجربه نشان داده است که سیستم روشنایی مناسب برای حفاظت سلامت دیناری و جلوگیری از حوادث ناشی از کار نقش مهمی را ایفا می‌نماید. و در صورتی که به خوبی طرح شده باشد اثر مفیدی نیز در کمیت و کیفیت کار خواهد داشت. این پژوهشی با هدف تعیین میزان شدت روشنایی محل دیدارهای پلی و فضای کارگاه‌های قالی‌بافی و مقایسه با استانداردهای موجود، بررسی کیفیت عوامل مؤثر در میزان روشنایی این کارگاه‌ها و تمکین کارگاه‌های که روشنایی کمتر از حد مجاز داشت انجام گردیده است. برای اجرای این اهداف بر اساس پرسش نامه‌های تکمیل شده ۲۵ کارگاه قالی‌بافی روستاهای استان زنجان مورد شناسایی و انتخاب قرار گرفتند و روشنایی این کارگاه‌ها به وسیله دستگاه فتومتر هاگنر به روش موزه‌ای و عمومی اندازه‌گیری گردید و همچنین از نظر کیفی نیز روشنایی کارگاه‌ها مورد بررسی قرار داده شد نتایج حاصل از این پژوهش نشان داده است که در ۲۵ کارگاه مورد مطالعه حداقل و حداکثر شدت روشنایی به ترتیب ۷و۳۲۷ لوکس و میانگین آن بین ۱۰ تا ۲۶۱ لوکس با انحراف معیار از ۰/۲۴ تا ۹۰/۷۶ متغیر بوده است. لذا میزان روشنایی تمام کارگاه‌های مورد بررسی پایین‌تر از حد استاندارد تعیین شده می‌باشد و توزیع روشنایی نیز قید یکنواخت بوده است و منابع روشنایی مورد استفاده نیز از کیفیت خوبی برخوردار نبوده‌اند .