سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

عباس رضایی – عضو هیات علمی بخش مهندسی آب دانشگاه شهید باهنر کرمان
بهرام بختیاری – دانشجوی دکتری دانشگاه تهران
فرهاد هوشیاری پور – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد دانشگاه امیرکبیر تهران
مجید دهقانی اناری – دانشجوی سابق مهندسی ابیاری دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

برای تخمین و تعیین پتانسیل تبخیر تعرق گیاهان زراعی، نیاز به تبخیر تعرق از سطوح گیاهی مرجع در منطقه می باشد. در حال حاضر بیش از ۲۰ روش جهت برآورد تبخیر تعرق گیاه مرجع در سطح دنیا ارائه شده است. سوال اصلی این است که با توجه به کثرت معادلات و فرمولهای موجود کدام روش مناسب منطقه مورد مطالعه است؟ چه روشی بهترین تقریب، با کمترین خطا را ارائه خواهد کرد؟ برای پاسخگویی به سوالات فوق باید نتایج حاصل از روشهای مختلف را به کمک لایسیمتر ارزیابی کرد. مقاله حاضر نتایج حاصل از ۲۰ روش تئوری را درمنطقه کرمان با نتایج حاصل از لایسیمتر دقیق الکترونیکی – وزنی مقایسه کرده ایت. ارزیابی مدلها در سه بازه زمانی، ساعتی، روزانه و ماهانه انجام گرفته است.
در بازه ساعتی روش پنمن – مونتیث FAO با ضریب همبستگی برابر ۰/۷۳ و خطای استاندارد ۰/۳۸ در بازه روزانه روشپنمن – کیمبرلی ۱۹۸۲ با ضریب همبستگی ۰/۸۲ و خطای استاندارد ۱/۹۴ و در بازه ماهانه روش پنمن – کیمبرلی ۱۹۸۲ با ضریب همبستگی ۰/۹۷ وخطای استاندارد ۵۹/۷ مناسبترین روش تخمین تبخیر تعرق منطقه شناخته شده اند.