سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: هشتمین کنگره ملی مهندسی عمران
تعداد صفحات: ۸
نویسنده(ها):
مهدی کوه میشی – دانشجوی دکتری گرایش راه و ترابری دانشکده عمران دانشگاه تهران ایران
نادر طباطبایی – دانشیار دانشکده عمران دانشگاه صنعتی شریف تهران ایران

چکیده:
نگرش «توسعه با اثرکم» در چند سال اخیر به وسیله طرح های مختلف در توسعه شهرها در نظر گرفته شده است. یکی از مصادیق این نگرش کاهش رواناب سطحی در شهرها از طریق ایجاد سطوح نفوذ پذیر در شهرها به جای نگرش قدیمی جمع آوری رواناب ها و سپس مواجهه با معضل سیلاب در پایین دست است. یکی از این طرح ها روسازی نفوذ پذیر است، که در آن برخلاف روسازی های متداول، به رواناب حاصل از بارش باران اجاره داده می شود که به داخل خاک بستر نفوذ کند . این ویژگی این امکان را می دهد که با حذف یا کاهش آبروهای دو طرف خیابان، سطح مفید معابر نیز افزایش یابد اما به علت کاهش ظرفیت باربری کاربرد آنها به خیابانهای محلی، جمع کننده ترافیکی، پارکینگ های بزرگ و پیاده روها محدود می شود در این پژوهش طرح های مختلف برای تبدیل روسازی آسفالتی موجود خیابانهای با ترافیک سبک به روسازی نفوذپذیر برای شرایط مختلف بارشی و خاک بستر از نظر هیدرولوژیکی سازه ای و اقتصادی تحلیل شدند. این طرح ها شامل تبدیل دو طرف تبدیل وسط و تبدیل یک لاین از روسازی موجود به روسازی نفوذ پذیر است در طرحهای اول و دوم، ۲۰% از سطح روسازی و در طرح سوم ۵۰% از سطح روسازی موجود، به صورت نفوذپذیر در نظر گرفته و تحلیل شد با توجه به نتایج بدست آمده، برای شرایط بارشی مشابه تهران تبدیل کناره های مسیر و یک لاین از روسازی موجود به روسازی نفوذپذیر از نظر سازه ای و عملکردی بهتر است ولی برای مناطق بارشی بیشتر مانند رشت باید حداقل سطح نفوذپذیر روسازی برابر ۵۰% در نظر گرفته شود همچنین طرح تبدیل کناره های مسیر از نظر اقتصادی مناسب ترین روش است