سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین سمینار پژوهشی گوسفند و بز کشور

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

احمد بیطرف – ایستگاه تحقیقات شیلاتی آب های شور داخلی (بافق) استان یزد
محمد جواد ضمیری – دکترای علوم دامی، استاد بخش علوم دامی دانشکده ی کشاورزی دانشگاه شیراز
مجتبی کافی – دکترای دامپزشکی، دانشیار بخش مامایی و بیماری های دکترای دامپزشکی، دان
محمد علی امامی میبدی – دکترای علوم دامی، استادیار پژوهشی مرکز تحقیقات کشاورزی استان یزد

چکیده:

هدف از این آزمایش، ارزیابی سه روش همزمان سازی فحلی(سیدر ، اسفنج پروژستوژنی و تزریق پروستاگلاندین) در بزهای ندوشنی بود . پس از پایان همزمانی و فحل یابی، ۹۵ بز ماده با منی تازه ی رقیق شده سه نربز به طور کاملا تصادفی، تلقیح مصنوعی شدن د و تأثیر این روش ها بر تلقیح های منجر به آبستنی و بزغاله زایی بررسی شد . بیست و یک روز پس از تلقیح، غلظت پروژسترون سرم خون برای تشخیص آبستنی و ۷۸ روز پس از آن اولتراسونوگرافی برای تایید آن انجام شد . در این آزمایش بین تیمارها از نظر فاصله ی زمانی پایان همزمانی تا بروز فحلی، تداوم فحلی، غلظت پروژسترون سرم خون، میانگین ط ول دوره ی آبستنی در ۵۲ بز تلقیح شده منجر به آبستنی، درصد بزهای دوباره فحل شده پس از همزمانی و تلقیح مصنوعی و درصد بزهای زایش کرده در اثر تلقیح وجود نداشت (۰٫۰۵ > P) هم چنین، بین غلظت پروژسترون سرم خون و طول دوره ی آبستنی از نظر چندقلوزایی تفاوت معنی دار دی ده نشد . با این وجود، تفاوت بین این غلظت ها از نظر نرخ بازگشت به فحلی پس از تلقیح بسیار معنی دار بود (۰٫۰۱>P) به طور کلی در این آزمایش تفاوت معنی داری بین سه روش همزمان سازی از نظر نرخ آبستنی و بزغاله زایی دیده نشد . با این وجود، بکارگیری پروستاگلاندین ،آسان ترین و کم هزینه ترین روش بود.