سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

عظیم شیردلی – استادیار دانشگاه زنجان
ابوالفضل حنیفه لو – کارشناس ارشد آبیاری وزهکشی دانشگاه شهیدچمران اهواز

چکیده:

در شرایط کنونی که چند سالی از توسعه روشهای ابیاری تحت فشار درکشور می گذرد و تا حدودی این سیستم ها جایگاه خود را درکشاورزی باز کرده و کارهای ترویجی مناسبی صورت گرفته است، جا دارد که در کنار توسعه کمی روشها به توسعه کیفی نیز پرداخته شود. با بررسی و ارزیابی طرح های اجرا شده می توان درجه موفقیت رادر هر منطقه تعیینکردراههای بالا بردن کیفیت روشهای اجرا شده در آن مناطق را تعیین نمود. در این تحقیق ۳ سیستم آبیاری بارانی (کلاسیک ثابت با آبپاش متحرک با سهنوع ابپاش مختلف، ویل موو با دو نوع آبپاش مختلف وسنترپیوت با یک نوع ابپاش) در شهرستان زنجان به عنوان نمونه انتخاب و مورد ارزیابی قرار گرفت. مقادیر ضریب یکنواختی CU ، یکنواختی توزیع DU، راندمان پتانیل کاربرد PELQ وراندمان واقعی کاربرد AELQ در سیستمهای کلاسیک ثابت به ترتیب ۶۶/۹۹، ۶۵/۶۰، ۴۲/۵۱، ۴۰/۵۵ و در سیستمهای ویل موو به ترتیب ۲۷/۵۴، ۵۱/۷۷ ، ۵۸/۷۴ و ۵۴/۹۶ محاسبه شدند. بر اساس جداول مربوطه ملاحظه می گردد که پارامترعای فوق در سیستمهای ویل موو به طور قابل ملاحظه ای بیشتر از سیستمهای کلاسیک در این مطالعه می باشد . به طور کلیمی توان گفت که مشکلات اصلی طرحهای آبیاری بارانی عدم وقت در طراحی و اجرا که ازجمله می توان به پایین بودن یکنواختی توزیع ابپاشها، نامناسب وبدن فشار و توزیع غیر یکنواخت آن، فواصل نامناسب آبپاشها، طول نامناطب لوله های جانبی اشاره نمود و همچنین عدم مدیریت و نگهداری صحیح از سیستمها و بکار بردن وسایل با کیفیت نامناسب بوده است.