سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

وحید براتی – کارشناس ارشد مرکز تحقیقات کشاورزی فارس- داراب
منوچهر دستفال – عضو هیات علمی (مربی پژوهشی) مرکز تحقیقات کشاورزی فارس- داراب
محمود رمضانپور – عضو هیات علمی (مربی پژوهشی) مرکز تحقیقات کشاورزی فارس- داراب
حسن حقیقت نیا – عضو هیات علمی (مربی پژوهشی) مرکز تحقیقات کشاورزی فارس- داراب

چکیده:

به منظور بررسی واکنش ۹ ژنوتیپ گندم نان و یک ژنوتیپ گندم دوروم به تنش خشکی ملایم و شدید پس از گلدهی، مطالعه ای از سال ۷۸-۱۳۷۷ به مدت سه سال زراعی در ایستگاه تحقیقات کشاورزی داراب انجام شد. این آزمایش به صورت طرح کرت های یک بار خرد شده با سه تکراراجرا شد. عامل اصلی شامل سه سطح رطوبتی مطلوب (آبیاری براساس نیازآبی گیاه )، تنش خش کی ملایم پس از گلدهی ( ۲۵ %کاهش مصرف آب در مقایسه با حالت مطلوب) و تنش خشکی شدید پس از گلدهی ( ۵۰ % کاهش مصرف آب در مقایسه با حالت مطلوب ) و عامل فرعی شامل ده ژنوتیپ گندم بود . علت اصلی افت عملکرد دانه ژنوتیپ ها در شرایط تنش خشکی ملایم (۲۱/۸%) و شدید (۴۰/۷%) ، کاهش تعداد دانه در سنبله و سپس وزن هزاردانه بود . ژنوتیپ ۶ بیشترین عملکرد دانه ( ۵۳۵۲ کیلوگرم درهکتار ) را در شرایط مطلوب تولید کرد، در حالی که بیشترین عملکرد دانه در شرایط تنش خشکی ملایم( ۴۱۷۸ کیلوگرم درهکتار )و شدید ( ۳۵۰۵ کیلوگرم درهکتار ) به ژنوتیپ ۹ اختصاص داشت . با در نظر گرفتن شاخص های تحمل به تنش ، میانگین هندسی تولید و بهره وری متوسط، ژنوتیپ های ۶ و ۹ متحمل ترین ژنوتیپ ها به ترتیب در شرایط تنش خشکی ملایم و شدید بودند . در هر سه شرایط رطوبتی، عملکرد زیست توده، شاخص برداشت و تعداد دانه در سنبله بیشترین همبستگی را با عملکرد دانه داشتند.