سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: اولین کنفرانس ایمن سازی و بهسازی سازه ها

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

پروفسور ابراهیم ثنایی – استاددانشگاه مهندسی عمران دانشگاه علم و صنعت ایران
بهزاد عبدی – کارشناس ارشد سازه دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

نتایج بدست آمده از مقایسه برش پایه زلزله در آئین نامه زلزله ایران در سال ۱۳۶۶ و تجدید نظر آن در سال ۱۳۷۸نشان می دهد که مطابق آئین نامه قدیم نیروهای طراحی زلزله در سیستم قاب مقاوم مهاربندی نسبت به سیستم قاب مقاوم خشمی بتنی و فولادی کمتر بوده و لذا استفاده از آن مقرون به صرفه می باشد . اما در مقابل مطابق آئین نامه ۲۸۰۰ مصوب ۱۳۷۸ نیروهای طراحی زلزله در سیستم قاب مقاوم خمشی بتنی باشکل پذیری متوسط نسبت به قاب مقاوم مهار بندی شده وقاب مقاوم خمشی فولادی معمولی کمتر بوده است و به تبع آن استفاده از سیستم قاب مقاوم خمشی بتنی متوسط مقرون به صرفه می باشد . هم چنین مقایسه نیروهای طراحی زلزله در دو آئین نامه زلزله قدیم و جدید نشان می دهد که نیروهای طراحی زلزله برای سیستم مقاوم جانبی مهار بندی شده و همچنین قاب مقاوم خمشی فولادی افزایش قابل توجهی داشته است و لازم است در ساختمانهای با اهمیت زیادمقاوم سازی مربوطه انجام پذیرد . در مقابل برای سیستم قاب مقاوم خمشی بتنی متوسط افزایش نیروهای طراحی زلزله در آئین نامه جدید بسیار اندک و قابل صرفنظر کردن میباشد و نیاز به تقویت اسکلت ساختمان احساس نمی شود ؛ ضمن اینکه عمده ساختمانهای طراحی شده بتنی مطابق آئین نامه قدیم کم و بیش شرایط شکل پذیری متوسط را دارا می باشند و این موضوع نیز دیدگاه آئین نامه در مورد مزیت ساختمانهای بتنی نسبت به ساختمانهای فولادی را مشخص می سازد