سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مهرداد محلوجی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
داود افیونی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
علیرضا حق شناس – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان

چکیده:

گندم به عنوان مهمترین محصول زراعی کشور از متداولترین محصولی است که با استفاده از منابع آب و خاک شور کشـت مـی شـود و در اثـر تنش ها توان تولیدی آن کاهش می یابد . دستیابی به ارقام متحمل بـه شوری گندم که از پتانسیل عملکرد بـالاتری در شـرایط تـنش شـوری برخوردار باشند یکی از اهداف به نژادی این محصول در کشور می باشـد . مقدم و همکاران (۱۳۷۲) معتقدند چـون عملکـرد دانـه ناشـی از اثـرات تجمعی اجزای متشکله آن است لذا شناسایی این اجزاء و رابطه آنهـا بـا عملکرد دانه می تواند در گزینش واریته های پرمحصول مؤثر واقع شود (.۲) فرد و همکاران (۱۳۷۹) گزارش کردند همبستگی های معنـی داری بین عملکرد دانه با صفت ارتفا ع گیاه وجـود دارد (۱) دوفینـگ و نایـت (۱۹۹۲) اثر مستقیم بالایی را برای تعداد دانه در سنبله بر روی عملکـرد دانه گندم گزارش نمودند (۳) کلمن و کوالست (۱۹۹۱) بـه همبسـتگی مثبت و معنی دار عملکرد دانه و بیوماس در گندم تحـت شـرایط تـنش شوری اشاره نمودند (۵) ماس و همکار ان (۱۹۹۶) گزارش نمودنـد کـه عملکرد دانه در گندم بستگی زیادی به تعداد پنجه های بارور که توسط هر بوته تولید می گردد و تنش شوری می توانـد تعـداد و بـاروری ایـن پنجه ها را تا حد زیادی کاهش دهد (۶) فرانکـویز و همکـاران (۱۹۹۷) دریافتند که کاهش عملکرد دانه گندم در اثـر تـ نش شـوری بـه خـاطر کاهش تعداد سنبلههای حاصل از پنجه ها میباشد (۴).