سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

نصرت اله حیدرپور – محقق مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی کهگیلویه وبویراحمد
مرتضی الماسی – استاد دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز
سعید مینایی – استاد دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

به منظور تعیین اثر روش کاشت بذر بر عملکردگندم در شرایط آبی، طرحی تحقیقی در مزرعه مر کز آموزش کشاورزی شهرستان گچساران اجرا گردید . در این تحقیق چهار روش مختلف کاشت به عنوان چهار تیمار و سه تکرار در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی (در شرایط یکسان دیگر عملیات زراعی ) با یکدیگربه صورت زیر مقایسه شدند : ١- کاشت با خطی کار غلات مدل نوردستن و آبیاری کرتی (مرزبندی) ٢- بذر پاشی با بذر پاش سانتریفو ژ و دیسک زنی به منظور زیر خا ک کردن بذر و آبیاری کرتی ٣‐ کاشت با خطی کار غلات مدل ماشین برزگر همدان و آبیاری جوی و پشته ای ٤-‐ بذرپاشی با دست و استفاده از گاوآهن با تیغه پنجه غازی برای زیرخاک کردن بذر و آبیاری جوی و پشته ای(روش مرسوم منطقه). رقم بذر مورداستفاده فلات بودوتراکم آن ٤٥٠ دانه در مترمربع درنظر گرفته شد . از تجزیه واریانس داده ها برای تعیین میزان تاثیر تیمارها و از آزمون دانکن برای مقایسه میانگین ها استفاده گردید . متغیرهای وابسته ای که به عنوان معیار مقایسه بین تیمار های مختلف در نظر گرفته شده اند عبارت بودند از : تعداد بذرهای سبز شده ، تعداد سنبله، وزن هزار دانه ، تعداددانه درسنبله، عملکرد محصول.نتایج تحقیق نشان داد که بجز فا کتورتعداد بذرهای سبز شده که در سطح آماری ١% معنی دار شده بود ، هیچ یک از فا کتورهای دیگر معنی دار نشدند . مقایسه میانگین تیمارها با آزمون دانکن نشان داد کهبذور سبز شده روش خطی کار همدانی بیشترین و روش دست پاش کمترین تعداد ونیزتیمار کاشت با خطی کار نوردستن وآبیاری کرتی بیشترین عمل کردرا داشته اند .پس بنابراین تیمار کاشت با خطی کار نوردستن و آبیاری کرتی با بیشترین عملکرد، توصیه می شود.