سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت و توسعه کشاورزی پایدار در ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

اصغر باقری – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه محقق اردبیلی
حسین شعبانعلی فمی – دانشیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران
احمد رضوانفر – دانشیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران
علی اسدی – دانشیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

چکیده:

برنج یکی از محصولات غذایی اصلی مردم جهان و بعد از گندم دومین غذای مورد علاقه مردم ایران است. شالیکاری حرفه اصلی مردم مناطق روستایی مازندران و مهمترین منبع درآمد آنان را تشکیل می دهد. این تحقیق با هدف ارزیابی وضعیت پایداری نظام های کشت برنج در استان مازندران انجام گردید. استفاده بی رویه از فناوری های مدرن کشاورزی نظیر مواد شیمیایی و ماشین آلات کشاورزی به معضل جهانی تبدیل شده است. یطوری که دولت ها و طرفداران محیط زیست را به موضوع گیری جدی در مقابل خسارات انبوه عملیات غیر اصولی کشاورزی به محیط زیست وادار نموده است. این تحقیق به روش پیمایشی انجام گرفت. جمعیت مورد مطالعه ۸۰۰۰۰ نفر از بهره برداران ۸۳۰۰۰ هزار هکتار از اراضی شالیکاری در محدوده شهرستان های آمل بابل محمودآباد و بابلسر(مرکز شالیزارهای مازندران و قطب تولید برنج استان) بوده اند. اندازه نمونه شامل ۱۷۰ نفر بوده است که با استفاده از فرمول کوکران تعیین گردید. نمونه گیری به روش طبقه ای انجام گرفت.ابزار اصلی تحقیق پرسشنامه بود. روایی آن به کمک متخصصین ترویج و کارشناسان کشاورزی منطقه به دست آمد. پایایی ابزار تحقیق با یک مطالعه راهنما(مقدار آلفا ۰٫۸۵) بدست آمد. نتایج نشان داد که پاسخگویان فنون مربوط به انتخاب بذر را درسطوح بالایی به کمار گرفته بودند، عملیات خاک ورزی را به شکل بی رویه ای انجام می دادند، از کودهای آلی استفاده اندک ولی از کودها و سموم شیمیایی استفاده بی رویه کرده بدند، فناوری های کنترل مکانیکی و زراعی را در حد نسبتا قابل قبولی به مار می گرفتند لیکن کاربرد فناوری های بیولوژیک در بین آنان متداول نبود.