سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

معصومه صالحی – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گلستان
عباسعلی نوری نیا – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گلستان
غلامحسن رنجبر – مرکز ملی تحقیقات شوری

چکیده:

شوری یکی از مهمترین موانع کشاورزی در اراضی زراع ی می باشد . حدود نیمی از اراضی کشاورزی در ایران با مشکل شوری مواجه هستند . ۲۲ ژنوتیپ گندم با سه شاهد زاگرس، کویر و لاین ۴ در ایستگاه تحقیقات شوری (محیط شور ) و ایستگاه تحقیقات گرگان (محیط غیر شور) در سال زراعی ۸۵-۱۳۸۴ به صورت طرح لاتیس دو تکراره مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تجزیه ساده و مرکب دو محیط اختلاف معنی داری را بین ژنوتیپ ها نشان داد. همبستگی شاخص برداشت و وزن هزار دانه با عملکرد در شرایط شور معنی دار بود . واریانس ژنتیکی در محیط شور کمتر از محیط غیر شور بود و همبستگی ژنوتیپی عملکرد شرایط تنش با شرایط غیر تنش مثبت بود. با توجه به نظر روزیل و هامبلین ژنوتیپ هایی باید انتخاب شوند که متوسط تولید بالایی در هر دو محیط داشته باشند. با توجه به عملکرد ژنوتیپ ها در هر دو محیط و پایداری آن ها و تفاوت بیماری ها ژنوتیپ های ۶۲، ۵۶، ۴۴، ۸۰، ۲۳، ۸۱، ۷۸ و ۷ به عنوان ژنوتیپ های مناسب انتخاب شدند.