سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مهیار مشتاقی – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد خاکشناسی دانشگاه تربیت مدرس
فریدون سرمدیان – دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران
حسینعلی بهرامی – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

بر اساس آمار سال ۱۳۷۶ سطح زیرکشت چای در ایران حدود ۳۵۰۰۰ هکتار می باشد که بیش از ۳۰۰۰۰ هکتار آن در استان گیلان واقع شده است (۱) کمبود زمین مناسب کشت چای در این استان و اختصاص زمینهای هموار برای کشت برنج، سبب شده تا چایکاران به سمت زمینهای شیب دار و جنگلی روی آورند . از این رو برای استفاده صحیح و پایدار از منابع اراضی موجود، شناخت کافی از آنها لازم و ضروری به نظر می رسد . سازمان خوار و بار جهانی در سال ۱۹۷۶ با انتشار نشریه ۳۲ ، مهمترین قدم را در ارزیابی تناسب اراضی برداشت (۳) به دنبال آن و پس از انتشار نشریات متعدد در این زمینه سایز و همکاران (۱۹۹۱) نیز روش های مختلف ارزیابی تناسب اراضی را برای گیاهان خاص (۴) به همراه جداول نیازهای اقلیمی و رویشی گیاهان مختلف (۵) به رشته تحریر درآوردند .