مقاله از بين رفتن بعضي امکانات تصريفي فعلي در زبان فارسي جديد و پيامدهاي آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۹ در پژوهش هاي زبان شناسي (مجله دانشكده ادبيات و علوم انساني اصفهان) از صفحه ۹۷ تا ۱۱۴ منتشر شده است.
نام: از بين رفتن بعضي امکانات تصريفي فعلي در زبان فارسي جديد و پيامدهاي آن
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تصريف
مقاله فعل
مقاله زبان شناسي تاريخي
مقاله دستوري شدگي
مقاله فارسي جديد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نغزگوي كهن مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: حكيم آرا زهرا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تصريف و واژه سازي از مولفه هاي اصلي نظام صرفي زبان به شمار مي روند. تصريف ناظر بر استفاده از وندها براي باز نمودن روابط دستوري، نحوي است. در اين تحقيق ما به استفاده از وندهاي تصريفي فعلي در فارسي جديد (فارسي دوره اسلامي) توجه مي کنيم. در اين دوره به خصوص بعد از قرن ششم، هفتم هجري، وند تصريفي فعلي جديدي به زبان فارسي اضافه نشده است، در عوض تعداد زيادي از وندهاي تصريفي نيز از رواج افتاده اند. مهمترين وندهاي فعلي منسوخ شده عبارتند از: پسوند «ي « شرطي و استمراري، پسوند «ست» براي ساخت ماضي نقلي، پسوند امر – ا، پسوندهاي دعايي – اد و – ا . علاوه بر حذف وندها، کاربرد بعضي امکانات تصريفي فعلي مثل پيشوندهاي مي- و بـ – نيز در اين دوره کاهش يافته است. ما در اين تحقيق ضمن به دست دادن شواهد مختلف از متون متقدم، به اين حذف ها و کاهش ها در نظام تصريفي اشاره خواهيم کرد و نشان خواهيم داد که زبان فارسي حداقل در نظام فعلي گرايش زيادي به تحليلي شدن داشته است. اضافه شدن کلمات نقشي جديد (مثل فعل کمکي «داشتن») با استفاده از فرايند دستوري شدگي نيز مويد اين مطلب است.