یادداشت موضوعی مخلوط بودن یادداشتها، چه به صورت برگههای مختلط یا دفترهایی که حاوی هر نوع مطلب باشد، خوب نیست. بهتر است هم مطالعات انسان موضوعی باشد، و هم یادداشتها، طبق موضوعها از هم تفکیک شده باشد. لازمه اش تیتر گذاری برای هر یادداشت است. سپس تنظیم و دسته بندی آنها طبق برنامه  دلخواه. بنابراین، روی هر برگه  یادداشت، تنها یک موضوع را باید نوشت، هر چند کوتاه باشد. گاهی انسان در زمینه  خاضی یا بر محور یکی دو موضوع معین تحقیق و مطالعه می کند، گاهی هم مطالعات متنوع و در همه  موضوعات است.

در هر حال، با سامان بخشی به برگه های یادداشت و ایجاد نظم الفبایی یا موضوعی و عنوانهای اول و دوم، باید امکان بهره برداری از آنها را آسانتر و بهتر و بیشتر ساخت. دادن نظم مناسب به برگه ها، میزان استفاده رامیافزاید. داشت ، تو از شد، هر یاددا می تواند یک عنوان عام داشته باشد. و یک موضوعخاض یا اخضی؛ مثلاً موضوعاتی همچون: تاریخ، عقاید، اخلاق، سیاست، فقیه، حقوقی، ادبيات، حدیت، اقتصاد، جامعه شناسی، شرح حالی * ・ هر یک موضوع کلی » است. هر کدام قابل تقسیم به عنوانهای جزئی تر است. به عنوان نمونه، اعقاید ” را می توان به پنج عنوان جزئی تر خداشناسی،نبوت، امامت، علل و معاد تقسیم نمود. معاد نیز خود مباحت ریزتری دارد؛ مثل : برپایی قیامت، اثبات معاد، تجسم اعمال، بهشت و جهنم، صراط، شفاعت، محاسبه  اعمال و….. اینگونه است که می توان برای هر مطلب، تا سه عنوان جزئی، فرعی و اصلی گذاشت.

یادداشتها هم بر اساس این تقسیم، می تواند تفکیک و دسته بندی شود. تشخیص موضوع و عنوان گذاری برای هر یادداشت، از اهمیت خاضی برخوردار است. عناوین باید کوتاه، گویا و مرتبط با معنوان باشد. گاهی یک مطلب ممکن است به چند موضوع بخورد. می توان در هر دو جا آورد؛ مثلاً «ولایت فقیه»، هم موضوعی است فقهی و هم سیاسی، «ربا» هم اقتصادی است هم فقهی. «تاریخ بغداد»، هم تاریخی است، هم شرح حال، «مشورت»، هم اخلاقی است، هم اجتماعی، «دوستی» هم اجتماعی است هم تربیتی، «نماز جمعه» هم فقهی است هم سیاسی اجتماعی و همین طور. گاهی هم عنوان گذاری برای یک مطلب یادداشت شده، مشکل است. انتخاب تیتر در همان هنگام مطالعه و یادداشت، آسانتر و مفیدتر است، چونکه ذهن آماده تر است. وگرنه باید بعداً دوباره خواند و طبق محتوا عنوان گذاشت و این نوعی دوباره کاری و وقتگیر است.