سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: نهمین کنفرانس سالانه انجمن کامپیوتر ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

سیدکمال الدین غیاثی – دانشکده ی مهندسی کامپیوتر، دانشگاه صنعتی شریف
غلامرضا قاسم ثانی – دانشکده ی مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف

چکیده:

برنامه ریزی یکی از مباحث هوش مصنوعی است که در آن دنباله ای از کنش ها برای رسیدن به یک هدف از پیش تعیین شده بصورت خودکار تولید میشود. اکثر برنامه ریزهای سنتی برای ساده سازی مساله ی برنامه ریزی فرض می کنند که کنش ها بصورت آنی اجرا می شوند. یکی از معدود روش های برنامه ریزی که در آن با مساله ی زمان به صورت جامع برخورد شده است، برنامه ریزی زمانی آلن است که به دلیل پیچیدگی بسیار زیاد در عمل غیر قابل استفاده است. از طرف دیگر روش های نوین برنامه ریزی مانند SatPlan علیرغم کارایی بسیار بالا هنوز مفهوم زمان را در نظر نمی گیرند. در این مقاله روش جدیدی معرفی میگردد که برای افزایش کارایی برنامه ریزی زمانی آلن، ابتدا مساله را به یک مساله ارضای محدودیت تبدیل می کند و سپس آن را از طریق روش های تست ارضا پذیری حل می نماید. در این مقاله نشان می دهیم که اگر روش آلن را اندکی تغییر دهیم، پیچیدگی حل مساله به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد.