سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: نهمین کنفرانس سالانه انجمن کامپیوتر ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سحر صابری – گروه هوش مصنوعی و رباتیک – واحد علوم و تحقیقات تهران – دانشگاه آزاد اسلا
محمود خراط – گروه پژوهشی جامعه اطلاعاتی – مرکز تحقیقات مخابرات ایران
کامبیز بدیع – گروه پژوهشی جامعه اطلاعاتی – مرکز تحقیقات مخابرات ایران
نیما ریحانی – گروه پژوهشی جامعه اطلاعاتی – مرکز تحقیقات مخابرات ایران

چکیده:

برنامه ریزی مورد پایه که همچون استدلال مورد پایه داری ساز و کاری مبتنی بر قیاس است، دارای قابلیتهای کاربردی وسیع در طیف گسترده ای از مسائل برنامه ریزی می باشد. از جمله این مسائل می توان به طراحی و برنامه ریزی سامانه های چند کارگزاره که اخیرا به عنوان یک ابزار پردازشی توانمند در محیطهای تعاملی وتراکنشی شناخته شده است، اشاره نمود. از جمله این محیطهای تعاملی می توان به محیطهای انتقال مفاهیم و مهارتهای تخصصی اشاره کرد. سامانه های آموزشگر هوشمند که در دهه اخیر بیشترین توجه را در ساز و کارهای رایانشی انتقال مفاهیم به خود اختصاص داده، از جمله بسترهایی است که بخوبی بکارگیری تعاملات چند عامله را جذب نموده است. در این مقاله ساختار سامانه ای معرفی می شود که با بهره گیری از توانایی های برنامه ریزی مورد پایه، سامانه چند کارگزاره ای را طراحی مینماید که جوابگوی نیازهای یک سامانه آموزشگر هوشمند باشد.