سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: چهارمین همایش ملی علوم و مهندسی آبخیزداری ایران مدیریت حوزه های آبخیز

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسن احمدی – استاد گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ت
حسین محمدعسگری – دانشجوی کارشناسی ارشد بیابان زایی، دانشگاه تهران، ایران
محمد طهمورث – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری، دانشگاه تهران، ایران

چکیده:

در سیستم های دارای پیچیدگی و عدم قطعیت کم، مدلسازی با استفاده از معادلات ریاضی دارای دقت بالایی می باشد و در چنین سیستم هایی بهترین وسیله برای مدلسازی،منطق فازی می باشد . در این تحقیق جهت مدلسازی آورد دبی و رسوب با استفاده از سیستم استنتاج فازی، از داده های ایستگاه گلینک واقع در حوزه آبخیز طالقان استفاده شده است . دو نوع سیستم ممدانی و سوگینو با تغییر در نوع و مقدار توابع عضویت مورد بررسی قرار گرفت . دقت حاصل از هر کدام از مدل ها با استفاده از معیار میانگین قدر مطلق خطا بررسی گردید . در نهایت سیستم ممدانی با یک تابع عضویت
مثلثی به عنوان بهترین مدل استنتاج فازی در این بررسی شناخته شد . لازم به ذکر است که نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که استفاده از روش حدواسط دسته ها نسبت به سیستم استنتاج فازی از دقت بالاتری برخوردار می باشد و سیستم استنتاج فازی عموما در زمانیکه تعداد داده های آماری مورد استفاده کم باشد، از دقت بالاتری برخوردار است .