سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای بهره برداری از منابع آب حوضه های کارون و زاینده رود (فرصتها و چالشها)

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محمد کبیریان دهکردی –

چکیده:

استان چهارمحال و بختیاری با مساحت ۱۶۵۳۲ کیلومترمربع در قسمت جنوب غربی کشور با موقعیت جغرافیائی بین َ۴۴ و ْ۳۳ و َ۶۲ و ْ۳۳ عرض شمالی و َ۳۶ و ْ۵۵ و َ۵۴ و ْ۵۰ طول شرقی واقع است. به دلیل قرار گرفتن کل استان بر روی سلسله جبال زاگرس از نظر ارتفاع از سطح دریا جزء استانهای مرتفع کشور محسوب می شود. به طوریکه مرکز استان ، شهرکرد با ارتفاع ۲۰۶۶ متر از سطح دریا به بام ایران معروف است. قرار گرفتن در ارتفاع بلند در دامنه کوه زردکوه بختیاری که به ارتفاع ۴۴۰۰ کتری از سطح دریا قرار دارد و همیشه پوشیده از برف است موجب گردیده تا توده های هوایی باران زا که از مدیترانه و دریای سیاه وارد کشور می شوند بارش قابل توجهی در این منطقه ایجاد کند و همچنین طول بلند رشته کوههای زاگرس که تقریباً کلیه مناطق غربی کشور را احاطه نموده و بالا بودن از سطح دریا ، موجب بارندگی فراوان در ارتفاعات و پراکندگی بارش در استان شده است. به طور مثال در کوهرنگ با بارندگی حدود ۲۰۰۰ میلی متر در سال روبرو هستیمدر حالیکه با اختلاف زیادی از آن در دشت بروجن حداقل ۲۵۰ میلی متر بارندگی داریم . لازم به ذکر است بارندگیهای موجود بیشتر به صورت برف بوده و موجب ایجاد چشمه ها و منابع آبی فراوان زیرزمینی گردیده و استان را بعد از استان خوزستان دومین استان آبخیز کشور محسوب می نماید.