سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: سومین همایش ملی مرتع و مرتع داری ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

صابر قنبری – پژوهشکده فیزیولوژی و بیوتکنولوژی کشاورزی دانشگاه زنجان
رحیم عصفوری – مرکز تحقیقات جهاد کشاورزی استان زنجان
مراد پاشا اسکندری نسب – گروه علوم دامی دانشگاه زنجان

چکیده:

در دهه های اخیر به علت روند افزایش جمعیتی و بالا رفتن سطح توقع زندگی، تأثیر مستقیمی بر میزان تقاضا برای محصولات کشاورزی و دامپروری در کشور داشته و نتیجه منطقی آن افزایش مساحت زمین های زیرکشت و نیز افزایش شدید، جمعیت دامی بوده است. از طرفی بعلت ساختار سنتی دامپروری در کشور، تأثیر مستقیم افزایش واحدهای دامی، افزایش فشار بر روی مراتع کشور بوده است. بطوریکه در سال های اخیر بسیاری از مراتع کشور، بر اثر چرای بی رویه دام ها تخریب شده و یا در حال تخریب هستند. امروزه راهکارهای متنوعی برای حل این معضل از سوی صاحبنظران ارائه شده و پیگیری می شود. راهکارهایی همچون مدیریت مراتع، گوسفنداری به روش بسته و همینطور جایگزین کردن دام های کوچک با دام های بزرگ و غیره که هر کدام، نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارد. راهکار ارائه شده در مقاله حاضر، افزایش بازده تولید مثلی گوسفندان داشتی از طریق وارد نمودن ژن چند قلوزایی، با حفظ ساختار ژنومی و قابلیت سازگاری محیطی بومی آن می باشد که در حقیقت بعنوان یک راهکار اصلاح نژادی چند منظوره می تواند همراه با روش های کنونی در حال اجراء مسئله دام و مرتع را نیز تحت پوشش قرار دهد.