سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: چهارمین کنفرانس بین المللی مدیریت

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

همایون لاهیجانیان – استادیار دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه علم و صنعت ایران
احسان خاوندکار – دانشجوی کارشناسی مهندسی صنایع دانشگاه علم و صنعت ایران
مرجان تاج الدینی – دانشجوی کارشناسی مهندسی صنایع دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

ایمنی، عبارت از وضعیتی است که در نتیجه بکارگیری مهارت های فنی و مدیریتی در چارچوبی ساخت یافته و افقی آینده نگر به منظور شناسایی و پایش خطرات موجود در طول عمر یک پروژه، ابر سامانه یا زیر سامانه پدید می آید . استفاده از فرآیندهای تجزیه و تخلیل پایش خطرات به منظور دستیابی به بازه ای بهینه در کاربری ایمن از سامانه ها، از یک سو وجود درنگرشی همگام با مدیریت پروژه از فاز ایده تا توقف پروژه و از سوی دیگر بروز قابلیت های افزون تر در فرآیندهای تحلیل و پایش خطرات با بکارگیری متدلوژی ها و ابزارهای شناختی و حل مسایل و ارایه تکنیک هایی کارآمدتر را، بایسته می دارد . مقاله حاضر ضمن بکارگیری قابلیت های هم افزای تکنیک های تجزیه و تحلیل خطرات و ارزیابی ایمنی سامانه و ابزارهای فاز اطلاعات و فاز ایده پردازی
مهندسی ارزش و تلفیق آنها، به ارایه تکنیکی جدید به منظور بازشناسی و تحلیل کارکردهای مخاطره آمیز و ارزیابی ایمنی سامانه ها و ارایه راه کارهای بهبود ایمنی خواهد پرداخت .