سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ژئوماتیک ۸۵

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

علی شمس الدینی – دانشجوی کارشناسی ارشد سنجش از دور، سنجش از دور و سیستم اطلاعاتی جغرافیا
علی محمدیان بهبهانی – دانشجوی کارشناسی ارشد، بیابان زدایی ، دانشگاه تهران
امیرمسعود عربی – دانشجوی کارشناسی ارشد ژئومرفولوژی دانشگاه تهران

چکیده:

کشور ایران از جمله کشورهایی می باشد که سالانه به سبب بروز بلایای طبیعی دچار خسارات فراوانی می گردد. از جمله این بلایا وقوع زمین لغزش درمناطق مستعد به این خطر می باشد. از جمله راهکارهایی که جهت کاهش میزان خسارت این عامل طبیعی می توان ارائه نمود، پهنه بندی مناطق مستعد وقوع زمین لغزش می باشد. این امر سبب می گردد تابا شناخت مکانهای مستعد، پیش بینی های لازم جهت کاهش خسارات ناشی از وقوع آن به عمل آید. تاکنون روشهای فراوانی با استفاده از سیست اطلاعات جغرافیایی در این زمینه ارائه گردیده است که از جمله این روشها، روش پهنه بندی خطر زمین لغزش ارائه شده توسط حائری و سمیعی بوده است. ولی باتوجه به نقش مهم کاربری اراضی در وقوع زین لغزش ، از جملهنقاط ضعف این روش عدم بکارگیری عامل کاربری اراضی می باشد. در این تحقیق عامل کاربری اراضی در معادلات این روش وارد گردیدو به جای عامل طول گسل و آبراهه و راه از عوامل فاصله از گسل، راه و آبراهه استفاده گردید. مقایسه نتایج حاصل از این دو روش نشان دهنده بهبود روش اصلاحی نسبت به روش حائری – سمیعی می باشد.