با توجه به نکات یاد شده، رعایت چند اصلی، برای سخنران مفید است:

۱ – توجه و نگاه به همه  شنوندگان، نه به سمت خاضی یا گروه خاصی

۲- چرخش نگاه، ملایم و نرم باشد، نه سریع و ناگهانی

۳- نگاه گوینده، دقیق و هوشیارانه باشد

۴- گاهی روی بعضی چهره ها دقیق شدن، جهت جلب توجه

۶- کلمات گوینده، تحقیرآمیز و توهینآمیز نباشد

۷- ادب و احترام قائل شدن برای شنوندگان

۸ – پرهیز از خود ستایی و غرور

۹- پرهیز از بیان عجز و ناتوانی خویش

۱۰- مراعات سطح فکر حضار و تنظیم مطلب با آن

رسول خداقلیت فرموده است: ما پیامبران مأموریم که با مردم به اندازه  فهم و عقلشان صحبت کنیم:

«أنا معاشر الأنبياء أمرنا أن تُكلّم النّاس على قدر عُقُولهم)”

ویژگی های سخنران هم سخنران باید بکوشد تا مباحث خود را در حد فهم مخاطبین و نیازهای فکری و روحی آنان تنظیم کند، هم شنوندگان باید بکوشند

تا سطح فکر خود را بالا ببرند و به مطالب عمیقتر و اساسی تری علاقه نشان دهند. آنچه سخن گوینده را بر دلها می نشاند، شخصیت معنوی و رفتار انسانی اوست. تنها اهل «حرف» نبودن، بلکه جلوه  حرفها را در «عملی» داشتن. وگرنه، تیر سخن از کمان دهان فراتر نمیرود به هدف نمیرسد. رسول خدا «ص» به ابوذر فرمود: (مثل الذى يدعُو بغير عمل كمثل الذى يرمي يغير وتر). ” تیر سخنت به آب، شلیکات مکن بیهوده و بی حساب، شلیک مکان حرف وعملی توچون سالاح است وخشاب هشدار که بی خشاب، شلیک مکان ” عمل، زبان بین المللی است و آنکه رفتار و زندگیش آیینه  افکار و اعتقاداتش باشد، سخنش از دل برمیخیزد و بر دلها می نشیند. به تعبیر یکی از بزرگان: «تأثیر عمل یک فرد بر هزار نفر، بیش از تأثیر حرف هزار نفر بر یک نفر است.» این مهمترین عاملی است که میان گوینده و شنونده «ارتباط» ایجاد می کند. البته هم کیفیت زیستن و حرف زدن و هم محتوای سخن، در ایجاد این رابطه مؤثر است.