سال انتشار: ۱۳۷۲

محل انتشار: سمینار ملی بررسی سیاستها و روشهای بهره وری بهینه از اراضی

تعداد صفحات: ۳۴

نویسنده(ها):

فریدون سرمدیان – عضو هیات علمی دانشکده کشاورزی کرج

چکیده:

در جوامع در حال توسعه ، تضادمیان انواع استفاده از اراضی امری اجتناب ناپذیر است. تقاضا برای گسترشاراضی زراعی، چراگاه، جنگل ، حیات وحش ، توریسم مناطق مسکونی و شهری از منابع موجود و قابل دسترس اراضی پیشی گرفته است. در کشور ما تقاضا برای گسترش انواع کاربریها ابعاد حادتری یافته است. زیرا جمعیت وابسته به اراضی در آینده بیشتر خواهد شد. حتی در مناطقی که به اندازه کافی اراضی وجود ندارد، دسترسی اکثریتمردم به آن و کسببهره بسیار دشوار است. تخریب مزارع، جنگل یا منابع آب به رغم محدودیت و کمیابی این منابع برای هر بیننده ای قابل مشاهده می باشد با این وجود بهره بردار این اراضی برای توقف رونمد و تخریب این منابع، از امکانات یا انگیره کافی برخوردار نیست.
برنامه ریزی یا طراحی استفاده از اراضی شیوه برخوردمنظم و سیستماتیک با این مسائل است. در این شیوه از طراحی تاکید اساسی بر ارزیابی اراضی و انواع استفاده های ممکن از آن بوده و هدف آن انتخاب بهترین ترکیب از اراضی و استفاده ازآن می باشد. در اینروش نقش فمی برنامه ریز و نقش تصمیم گیران در جریان برنامه ریزی به وضوح مجزا شده است. برنامه ریزی وظیفه تامین اطلاعات و حمایت های لازم برای تصمیم گیری را به عهده دارد.