مقاله افت وزن و مهمترين عوامل خطرساز مستقيم آن تا ۲ سالگي در كودكان مراجعه كننده به مراكز بهداشتي – درماني شرق تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد و شهريور ۱۳۸۹ در پژوهنده از صفحه ۱۰۴ تا ۱۱۰ منتشر شده است.
نام: افت وزن و مهمترين عوامل خطرساز مستقيم آن تا ۲ سالگي در كودكان مراجعه كننده به مراكز بهداشتي – درماني شرق تهران
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله افت وزن
مقاله عوامل خطرساز
مقاله کودک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خلدي ناهيد
جناب آقای / سرکار خانم: رمضان خاني علي
جناب آقای / سرکار خانم: زائري فريد
جناب آقای / سرکار خانم: جعفري فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: دواتي علي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: افت وزن از مهمترين مشكلات سلامتي كودكان در جوامع درحال توسعه است. در بعضي مناطق بيماريهاي عفوني و در برخي ديگر عوامل تغذيه اي بعنوان عوامل خطرساز افت وزن كودك معرفي شده اند. از آنجا كه شناخت عوامل خطرساز سوء تغذيه و پيشگيري از آنها در كودكان بسيار مهم است، اين مطالعه با هدف تعيين فراواني افت وزن و مهمترين عوامل خطرساز آن تا دو سالگي در كودكان مراجعه كننده به مراكز بهداشتي – درماني شرق تهران انجام شد.
مواد و روش ها: اين مطالعه با استفاده از داده هاي موجود انجام گرفت. با روش نمونه گيري خوشه اي دو مرحله اي ۱۶۶۰ كودك دو ساله مراجعه كننده به مراكز بهداشتي انتخاب و اطلاعات لازم از پرونده بهداشتي آنها استخراج گرديد. كودكان تك قلو كه تولد به موقع داشته و از بيماري خاص در بدو تولد يا بيماريهاي ژنتيكي و مادرزادي رنج نمي بردند در صورت مراجعه منظم براي پايش رشد وارد اين مطالعه شدند. آزمونهاي كاي – دو، من ويتني و تحليل رگرسيوني لجستيك براي تعيين ارتباط عوامل خطرساز با افت وزن مورد استفاده قرار گرفت و بر اساس مقادير نسبت شانس مهمترين عوامل خطرساز تعين شد.
يافته ها: دختران ۵/۵۵% كودكان را تشكيل دادند. وزن تولد كودكان ۴۶۳±۳۲۰۲ گرم بود. ۱۱۱۹(۴/۶۷%) كودك از ابتداي تولد تا دو سالگي حداقل يك بار افت وزن داشتند. بيشترين فراواني افت وزن در سنين ۹ تا ۱۱ ماهگي مشاهده شد. عوامل خطرساز افت وزن تا ۶ ماهگي كمترين بسامد را داشتند. نسبت شانس عمده ترين عوامل خطرساز به ترتيب متعلق به قطع تغذيه كودك با شيرمادر (۷/۶۴)، شروع تغذيه تكميلي (۹/۱۶)، ابتلا به اسهال (۳/۱۵) و عفونتهاي تنفسي (۸/۱۱) بود. بين عوامل دموگرافيك و افت وزن كودكان رابطه معني دار آماري يافت نشد.
نتيجه گيري: فراواني افت وزن در نمونه مورد مطالعه بالا بوده و با توجه به عوارض شناخته شده آن بايد بيشتر مورد توجه قرار گيرد. از آنجا كه مهمترين عوامل خطرساز افت وزن كودكان تا ۲ سالگي قابل كنترل مي باشند به نظر مي رسد توانمند سازي مادران در زمينه شيوه هاي مناسب تغذيه كودك در سلامت و بيماري به كاهش موارد بروز افت وزن كمك كند.