سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

جعفر شهابی فر – عضوهیات علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی قزوین

چکیده:

در اکثر کشورهای جهان درصد بازیافت نیتروژن برای گندم حدود ۳۳ درصد گزارش شده است و ۶۷ درصد باقی مانده به روش های مختلف مانند تصعید، تثبیت و آبشویی به صورت نیترات به هدر می رود . تحقیقات در مورد مصرف بهینه کودهای نیتروژنه و ترویج آن افزایش بازیافت آن را تا حدود ۸۰ درصد در روش های علمی کشاورزی به همراه دارد . (Raun, Johnson 1999) استفاده از منابع کودهای نیتروژنه مانند اوره با پوشش گوگردی، مصرف سرک ( تقسیط هر چه بیشتر کودهای نیتروژنه ) طی دوره رشد و مطابق با نیاز گیاه، کود آبیاری و محلولپاشی از راههای
افزایش کارآیی نیتروژن می باشد ( رضایی و ملکوتی ).۱۳۸۲ کاربرد اوره با پوشش گوگردی به صورت پایه و قبل از کاشت نسبت به مصرف اوره چه به روش پخش سطحی و چه به روش جایگذاری عمقی، افزایش بیشتری در عمکرد گندم داشته است . در حالی که بازیافت نیتروژن از منبع اوره ۲۰/۱ و ۲۱/۳ درصد بود ( به ازای مصرف هر کیلوگرم نیتروژن از منبع اوره به ترتیب نیتروژن ۸ و ۸/۶ کیلوگرم دانه تولید شد که کارآیی پایینی است ). با مصرف اوره با پوشش گوگردی به ترتیب به ۳۲/۱ و ۳۰/۹ درصد افزایش یافت ( لطف الهی و همکاران ۱۳۸۳)