سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

فرشید فریبرزی عراقی – مدیر عامل شرکت اندیشه نگاران کیا
روزیخواه – کارشناس ارشد راه و ترابری پژوهشکده حمل و نقل
سیدمحمود دیباج – دانشجوی کارشناسی ارشد- راه و ترابری دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

بر اساس آمارهای پزشکی قانونی در سال ۱۳۸۴ حدود ۲۳٪ تلفات رانندگی مربوط به موتورسواران می باشد، به طوری که تعداد تلفات موتورسواران در این سال حدود۶۰۰۰ نفر می باشد. یکی از دلایل وقوع تصادفات موتورسواران وضعیت نامناسب روسازی و تجهیزات ایمنی راه می باشد. به همین منظور پس از مطالعه وضعیت موجود ایران، وضعیت ایمنی موتورسواران در کشورهای آسیاییو همچنین تجارب و اقدامات انگلستان نیز بررسی گردید تا بتوان از این مطالعات ، با توجه به شرایط کشور، راهکارهای مناسبی ارائه کرد. اما کشورهای آسیایی کمتر در زمینه راهکارها و اقدامات ایمنی برنامه ریزی کرده و در گزارشات مربوطه بیشتر به آمار و ارقام وضعیت تردد موتورسوارن پرداخته اند در حالی که در انگلستان در کنار آمار و ارقام، برنامه های مدونی در این زمینه طرح ریزی شده است. با توجه به بررسی آمارهای موجود از علل وقوع تصادفات و توجه به برنامه سایر کشورها و تطبیق آنها با شرایط استفاده از آسفالت متخلخل و یا مخلوطهای SMA در نقاط حادثه خیز برای موتورسوارن راهکارهای مناسب می باشد. همچنین اجرای مخروطی کناره های طولی جاده با بیش از ۲ ساتیمتر عرض، تغییر روش لکه گیری از قیر یا قطران و سایر مواد پرکننده آسفالت سرد یا آسفالتهای حفاظتی ریزدانه، استفاده از مصالح با حداکثر اندازه ۱۱ میلیمتر در طراحی و اجراء روسازی در محل پیچها، احداث منطقه ایمن نزدیک شانه آسفالتی راه واقع در پیچ ها با شعاع کمتر از ۲۵۰ متر از دیگر راهکارهای مناسب در این زمینه می باشند. علاوه بر این بایستی ضخامت خط کشی های سطح راه به حداکثر ارتفاع ۳ میلیمتر بالاتر از سطح روسازی راه و خط کشی های برجسته به حداکثر ۷ میلیمتر بالاتر از سطح راه محدود شود. همچنین استفاده از ترموپلاستیک یا گلاس بید می تواند مقاومت لغزشی خط کشی را حدود ۳۵٪ افزایش دهد.