سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: ششمین کنفرانس بین المللی مدیریت

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

علی عطافر – عضو هیات علمی دانشگاه اصفهان
محمداسماعیل انصاری – عضو هیات علمی دانشگاه اصفهان
هوشنگ طالبی – عضو هیات علمی دانشگاه اصفهان
سید اکبر نیلی پور طباطبایی – عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر اصفهان

چکیده:

توسعه پایدار به عنوان مهمترین و بزرگترین چالش جوامع در قرن بیست و یکم قلمداد شده است. بدون شک توسعه پایدار مفهومی جز استمرار "حیات" برای آینده نسل بشر نداشته و نخواهد داشت. سند چشم انداز بیست ساله جمهوری اسلامی ایران در راستای دستیابی به توسعه پایدار، محورهای مختلفی را برای آینده کشور طی سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ ترسیم نموده است. بستر سازی مناسب برای کسب موفقیت در این راستا و رسیدن به اهداف آن را باید در قوانین برنامه های توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور جستجو کرد. قانون برنامه چهارم توسعه که اولین برنامه مصوب در گستره زمانی این چشم انداز می باشد و برای سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ به توصیب رسیده ماهیتی مبتنی بر دانایی دارد. بخش آموزی عالی یکی از اهداف اساسی این قانون بوده و مسئولیت بسیار سنگینی را در این خصوص بر عهده خواهد داشت. حفظ پایداری در این بخش و زیر مجموعه های آن امری غیر قابل اجتناب می باشد. این موضوع باید از طریق ایجاد دانشگاه های پایدار در کشور نهادینه گردد.
دانشگاههایی که چشم انداز مناسبی برای بقا و تداوم حیات خود تعریف کرده باشند. این بقا و تداوم امکان پذیر نخواهد بود مگر با ایجاد تحولات لازم در جهت پایداری و در راستای چشم انداز کشور و به صورت بنیادی در دانشگاه ها، که از تدوین چشم انداز شروع شده و تا مفهوم سازی کامل آن در رسالت و ماموریت آنها ادامه داشته باشد. این تداوم و استمرار نیز باید به صورت پایدار باشد.
در این مقاله ضمن بیان مفاهیم توسعه پایدار، به ارتباط اجزایی "حیاتی" آن با مسئولیت ها و وظایف دانشگاه ها در سطوح مختلف اشاره گردیده و چگونگی شکل گیری دانشگاه های پایدار و مشارکت آنها بر اساس نیازهای سند چشم انداز ایران ۱۴۰۴ و همچنین برنامه های توسعه کشور بررسی و مدل پیشنهادی آن ارائه می گردد.