مقاله امکان سنجي گسترش روابط راهبردي ايران و چين از منظر نظريات اتحاد و همگرايي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۷ در فصلنامه ژئوپليتيك از صفحه ۷۵ تا ۹۵ منتشر شده است.
نام: امکان سنجي گسترش روابط راهبردي ايران و چين از منظر نظريات اتحاد و همگرايي
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله روابط بين الملل
مقاله همگرايي
مقاله اتحاد
مقاله ايران
مقاله چين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غفاري مسعود
جناب آقای / سرکار خانم: شريعتي شهروز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پرسش در مورد علت همگرايي و اتحاد کشورها در سياست خارجي يکي از مهمترين پرسش ها در عرصه مطالعات بين المللي محسوب مي شود؛ از اين منظر بسياري از مطالعات نظري در روابط بين الملل بر مبناي تلاش براي فهم اين نکته است که چرا و چگونه برخي از دولت ها با يکديگر تشکيل اتحاد مي دهند. با وجود گستره مطالعات گوناگون در پارادايم هاي رقيب در روابط بين الملل به نظر مي رسد بيشتر نظريه هاي روابط بين الملل با وجود تعارض هاي فراوان، در اين نکته که اتحادها در واکنش به تهديدات شکل مي گيرند، اتفاق نظر دارند و تفاوت اصلي آنها در داخلي و يا خارجي بودن منشا تهديدات است. بر اساس اين نظريات، اتحادها را در تعريفي موسع مي توان روابط مبتني بر همکاري هاي رسمي و يا غيررسمي بين دو يا مجموعه اي از چند دولت دانست که بر مبناي اين روابط، دولت هاي متحد، متعهد به اتخاذ مواضع هماهنگ  در عرصه مسايل سياسي، امنيتي و اقتصادي مي شوند. در همين حال و از سوي ديگر افزايش تدريجي قدرت سياسي و اقتصادي جمهوري خلق چين در مناسبات جهاني، برخي از تصميم سازان ايراني را به اين جمع بندي رسانيده که در قالب دکترين نگاه به شرق مي توانند سطح جديد و گسترده اي از روابط را در قالب اتحاد راهبردي با رهبران پکن، طراحي و تجربه کنند. هر چند در مورد جايگاه چين در نظام جهاني هنوز ديدگاه هاي متفاوتي وجود دارد اما وجه مشترک همه اين ديدگاه ها بيانگر اين نکته است که جايگاه چين در سلسله مراتب قدرت جهاني در حال افزايش است و اگر چين بتواند به آهنگ رشد کنوني خود ادامه دهد تا سال ۲۰۲۰ به ابرقدرتي تمام عيار تبديل خواهد شد كه از اين منظر بديهي است اتحاد ايران و چين مي تواند حامل دستاوردهاي بزرگي براي جمهوري اسلامي ايران باشد. مطابق آنچه گفته شد، اين پژوهش مي كوشد تا به اين پرسش پاسخ دهد كه «آيا دو كشور جمهوري اسلامي ايران و جمهوري خلق چين مي توانند وارد حوزه ائتلاف و اتحاد راهبردي با يكديگر شوند؟». در پاسخ به اين پرسش ضمن بررسي آموزه هاي روابط بين الملل در موضوع اتحاد و همگرايي و همچنين بررسي آمار و داده هاي مستند، اين فرضيه را مورد آزمون قرار مي دهد كه «مطابق آموزه هاي نظريات اتحاد و همگرايي در روابط بين الملل به نظر مي رسد دو كشور ايران و چين فاقد شرايط لازم براي ورود به عرصه اتحاد راهبردي هستند.» نتايج حاصله نشان مي دهد كه چشم انداز تحقق همگرايي و انحاد راهبردي بين ايران و چين چندان اميدوار كننده نيست و دو كشور در بهترين شرايط فقط به برخي همكاريهاي فرهنگي و هماهنگي هاي محدود اقتصادي اكتفا كنند.