سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: دومین همایش ملی معماری پایدار و توسعه شهری با رویکرد پدافند غیر عامل در معماری و شهرسازی
تعداد صفحات: ۱۱
نویسنده(ها):
شکوفه کوهی فایق – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
شراره نیلیه – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
پرویز بیات – گروه معماری، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
مهدی جهانگیری – گروه مکانیک، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران

چکیده:
هدف از این مقاله، بررسی امکان استفاده از انرژی خورشید در یک مرکز آموزشی تخصصی جوش درشهرکرد مرکز استانچهارمحال وبختیاری می باشد. انرژی خورشیدی یکی از منابع تامین انرژی رایگان، پاک و عاری از اثرات مخرب زیست محیطی استکه از گذشته های دور به روش های گوناگون مورد استفاده بشر قرار گرفته است. مطالعه وسیع و قابل توجه درباره میزان تابشخورشیدی رسیده به سطح زمین و برآورد آن از دهه ۱۹۷۰ که کاربرد انرژی خورشیدی به صورت جدی تر مطرح شد، در اقصینقاط جهان صورت گرفت و مدلهای مناسبی با توجه به شرایط جغرافیایی و اقلیمی مناطق مختلف ارائه گردید. اغلب مطالعاتصورت گرفته در مورد تابش خورشیدی به بحث و تخمین و مدلسازی پرداختهاند و تحقیقات انجام شده در دنیا در خصوصشناسایی مناطق با کمترین میزان ابرناکی جهت استفاده بهینه از تابش خورشیدی به عنوان یک تامین کننده انرژی، بسیار اندکاست. دراین مقاله ورودی تابش خورشید به کمک نرم افزار RETSCREEN4 استخراج شده است. نتایج نشان می دهند به دلیلبالا بودن مصرف برق در مرکز مذکور و لزوم تولید انرژی زیاد توسط پنلهای خورشیدی و بالابودن هزینه اولیه این پنلها، استفادهاز طرح ارایه شده هیچگونه توجیه اقتصادی ندارد. همچنین میزان ابرناکی کامل آسمان شهرکرد (۳۷ روز در سال) و تعداد ساعاتآفتابی درطول سال (۳۱۴۴ ساعت) در این شهر از دیگر عوامل محدودکننده می باشند.