سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای بهره برداری از منابع آب حوضه های کارون و زاینده رود (فرصتها و چالشها)

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مجید شبان – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد بیابان زدایی دانشکده منابع طبیعی دانشگاه
سید جمال الدین خواجه الدین – دانشیار اکولوژی پوشش گیاهی و رئیس دانشکده منابع طبیعی دانشگاه صنعتی ا
حمیدرضا کریم زاده – استادیار دانشکده منابع طبیعی و مدیر گروه دانشکده منابع طبیعی دانشگاه

چکیده:

بی‌تردید پوشش گیاهی اطراف شهر ها و فضای سبز شهری یکی از اساسی‌ترین عوامل پایداری شهرنشینی نوین به شمار می‌آید و یکی از مهمترین محدودیت ها در منطقه اصفهان کم آبی می باشد. لذا این تحقیق به منظور انتخاب گونه های مقاوم به خشکی بر اساس میزان LWP(Leaf Water Potential) و میزان مرگ و میر گیاهان تحت تنش آبی جهت کشت در فضای سبزو یا جنگل‌کاری در مناطق خشک و نیمه‌خشک پایه گذاری گردید. آزمایشی در دانشگاه صنعتی اصفهان تحت شرایط کنترل شده بصورت فاکتریل با ۵ رژیم آبیاری قطره ای شامل ۴۰ ، ۶۰ ، ۸۰ ، ۱۰۰ و ۱۲۰ درصد میزان تبخیر از طشتک کلاس A ، دو نوع خاک و ۱۹ گونه درختی و درختچه¬ای پهن برگ در ۵ تکرار در تابستان سالهای ۱۳۸۳ و ۱۳۸۴ انجام شد. براساس نتایج حاصله اختلاف معنی¬داری بین گونه های گیاهی, رژیم های آبیاری و دو سال اندازه گیری مشاهده شد. بین دو نوع خاک از لحاظ میزان LWP اختلاف معنی داری مشاهده نشد ولی اثرات متقابل خاک و گونه معنی دار گردید. همبستگی بین رژیم های آبیاری و مقادیر LWP نشان داد که با افزایش میزان آبیاری میزان LWP نیز افزایش می یابد. از بین گونه های مطالعه شده بلوط (۹۴/۳- مگاپاسکال) کمترین و بید(۳۶/۲- مگاپاسکال) بالاترین LWP را به خود اختصاص دادند. گونه های بلوط، زیتون، زبان گنجشک و ارغوان با داشتن کمترین میزان LWP مقاوم ترین گونه ها به خشکی و گونه های بید ، شالک، سپیدار و چنار حساس ترین گونه ها نسبت به سایر گونه های مطالعه شده می باشند. در این مقاله راجع به تغییرات LWP در دونوع خاک و رژیم های مختلف آبیاری و همچنین مقایسه مقاومت به خشکی سایر گونه ها طی دوسال مورد مطالعه بحث شده است.