سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس لوله و صنایع وابسته

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

رضا طالب پور – کارشناس ارشد سازه های دریایی – شرکت عمران ساحل
کریم عابدی – دانشیار سازه – دانشکده مهندسی عمران – دانشگاه صنعتی سهند تبریز
احمدرضا مصطفی قره باغی – استادیار سازه های دریایی – دانشکده مهندسی عمران – دانشگاه صنعتی تبریز

چکیده:

لوله های دریایی پوسته های استوانه ای می باشند که طراحی آنها بر مبنای معیارهای تنش، پایداری، خستگی و خروج از گردی انجام می شود [۱]. معیار پایداری در لوله دریایی شامل پایداری سازه ای (پایداری لوله در مقابل کمانش) و پایداری در برابر نیروهای هیدرودینامیکی وارده می باشد. در این لوله ها دو نوع ناپایداری سازه ای، به صورت کمانشی کلی و کمانشی موضعی ممکن است اتفاق بیفتد.
به علت نیروهای محوری زیاد ناشی از فشار داخلی و اختلاف دمای داخل و خارج لوله، برای هر لوله وقوع کمانش کلی محتمل است. همچنان که به علت اعمال نیروی بیش از حد در نقطه ای از لوله احتمال وقوع کمانش موضعی (خرابی) وجوددارد. معیار طراحی لوله در برابر کمانش موضعی یک فشار مشخصه به نام فشار خرابی می باشد. این فشار، حداقل فشاری است که باعث به وجود آمدن خراب در لوله می گردد.