سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: اولین همایش ملی حبوبات

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

نسرین مشتاقی – دانشجوی دکتری بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
عبدالرضا باقری – اعضای هیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهد
سعیدرضا وصال – اعضای هیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

مهندسی ژنتیک و انتقال ژن از یک منبع خارجی به گون ه مورد نظر و استفاده از روشهای نوین کشت بافت می توانند موانع موجود در اصلاح سنتی نظیر عدم تلاقی و فقدان ژنی مطلوب در خزانه ژرم پلاسم گونه گیاهی را برداشته و تنوع ژنتیکی مطلوبی در جمعیت گیاهی ایجاد نماید. ایجاد یک سیستم باززایی موثر و کارا شرط اولیه انتقال ژن به نخود است که در این زمینه پروتکل هایی برای باززایی از طریق اندام زایی و جنین زایی سوماتیکی بسته به نوع ژنوتیپ و ریزنمونه موجود است. درصد باززایی و تراریختی در گزارشهای اخیر پایین بوده و حداکثر تراریختی، ۵ درصد و از طریق شاخه زایی چندگانه گزارش شده است. هدف این مقاله، مروری بر تحقیقات انجام شده در زمینه انتقال ژن به نخود و بهینه سازی شرایط کشت آن جهت باززایی می باشد.