مقاله اندازه گيري ميزان مواجهه پرستاران با خشونت رواني در يک بيمارستان آموزشي بزرگ شهر تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در مجله دانشكده بهداشت و انستيتو تحقيقات بهداشتي از صفحه ۴۱ تا ۴۹ منتشر شده است.
نام: اندازه گيري ميزان مواجهه پرستاران با خشونت رواني در يک بيمارستان آموزشي بزرگ شهر تهران
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خشونت شغلي
مقاله خشونت رواني
مقاله پرستار
مقاله بيمارستان آموزشي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: تيمورزاده احسان
جناب آقای / سرکار خانم: رشيديان آرش
جناب آقای / سرکار خانم: عرب محمد
جناب آقای / سرکار خانم: اکبري ساري علي
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمي محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: پرستاران با ارايه بيشترين خدمات مستقيم به بيماران نقش انکارناپذيري در ارتقاي کيفيت مراقبت و درمان دارند.در اين ميان خشونت شغلي به عنوان يكي از عوامل مهم در کاهش کيفيت زندگي کاري و ميزان رضايتمندي پرستاران بر کيفيت مراقبت از بيماران، رضايتمندي پرستاران و بيماران، بهره وري و کارايي پرستاران و بيمارستان ها تاثير مي گذارد. از اين رو با توجه به اهميت موضوع و اثرات آن، در اين مطالعه پس از ترجمه و معتبرسازي ابزار اندازه گيري خشونت در بخش سلامت ميزان مواجهات خشونت بار رواني پرستاران در يك بيمارستان آموزشي بزرگ اندازه گيري گرديد.
روش كار: اين مطالعه به روش مقطعي در تابستان سال ۱۳۸۷ انجام پذيرفت. جامعه پژوهش اين مطالعه شامل کليه پرستاران شاغل در يك بيمارستان بزرگ آموزشي در تهران بودند. ابزار گردآوري داده ها در اين مطالعه پرسشنامه، برگرفته از پرسشنامه استانداردي است كه توسط سازمان جهاني كار، سازمان جهاني بهداشت، انجمن بين المللي پرستاران و انجمن بين المللي خدمات عمومي طراحي شده است. يافته ها با استفاده از روشهاي آماري توصيفي و آزمون مجذور کاي و t مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: در مجموع ۴۱۳ پرستار مورد مطالعه قرار گرفتند. شيوع خشونت شغلي در ميان پرستاران مورد مطالعه ۶۹ درصد بدست آمد. بيشترين شيوع خشونت در اين مطالعه به ترتيب بد رفتاري کلامي (۶۴ درصد) و زورگويي و اوباش گري (۲۹ درصد) گزارش شدند. ۲۶ درصد از پرستاران در طي يکسال گذشته تجربه بدرفتاري کلامي و زورگويي و اوباش گري را توام داشته و ۳۳ درصد هيچ گونه مواجهه اي با خشونت رواني در محيط کار را گزارش نكردند. لازم به ذكر است كه به علت وجود حساسيت هاي فرهنگي موجود در كشور بخش هاي مربوط به خشونت هاي جنسي و نژادي از ابزار مطالعه حذف شدند. پرستاران شاغل در درمانگاه يا بخش سرپايي و همچنين زنان پرستار خشونت بيشتري را گزارش كردند.به طور کلي بيشتر مهاجمان را همراهان بيماران و بيماران تشکيل مي دادند.
نتيجه گيري: ميزان مواجهه با خشونت رواني در پرستاران قابل ملاحظه و در سطح ساير مطالعات انجام گرفته در برخي از کشورهاي مورد بررسي بوده است. از اين رو تقويت رويكرد هاي مديريتي به خصوص در بحث آموزش،پيشگيري و گزارش دهي موارد خشونت و همچنين ايجاد رويه هاي مشخص به منظور گزارش موارد خشونت، ترغيب پرسنل به گزارش موارد خشونت آميز و پيگيري رخدادهاي خشونت بار با برنامه ريزي بهتر و سازماندهي مناسب تر کاملا احساس مي گردد.