سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

حسین خالدیان – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی کردستان

چکیده:

سزیوم – ۱۳۷ از جمله مواد پرتوزایی است که در طبیعت وجود ندا رد و از طریق آزمایش های هسته ای که در دهه های ۱۹۶۰-۷۰ میلادی انجام گرفته پس از واردشدن به جوفوقانی همراه با بارندگیها به سطح زمین رسیده و جذب رسها و ذرات ریز خاک شده است . بیشتر جابجایی آنها همراه بانقل و انتقال ذرات خاک تنها هنگام فرسایش و جابجایی خاک صورت می پذیرد . بنابر این، با سنجش اندازة این مواد در خاک امکان بررسی فرایند فرسایش و رسوبگذاری فراهم می شود . از آنجا که دست یابی به نقاط شاهد برای تعیین سزیوم مرجع کاری دشوار است، با بدست آوردن رابطه بین سزیوم – ۱۳۷ با بارندگی برای مناطقی که اندازة بارندگی آنها مشخص است، می توان سزیوم – ۱۳۷ مرجع را محاسبه و مقدار هدر رفت خاک را برآوردکرد . نیمرخ خاک در مجاو ر ت ایستگاه های هواشتاسی موردنظر حفر و نمونه های خاک لایه به لایه برداشت شدند . نمونه های خاک کوچک تر از ۲ میلی متر قطرجداسازی و با دستگاه سنجشگر ژرمانیوم سزیوم – ۱۳۷ آنها اندازه گیری شد . بیشترین اندازة سزیوم ۱۳۷- مشاهده شده در ایستگاه هواشناسی مریوان به دست آمده است که ۲۸۹۵ بکرل بر متر مربع می باشد