سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پانزدهمین همایش انجمن بلورشناسی و کانی شناسی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

فاطمه ملوندی – گروه زمین شناسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان
علی اصغر سپاهی – گروه زمین شناسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان
فرهاد آلیانی – گروه زمین شناسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان
عباس آسیابانها – گروه زمین شناسی دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین

چکیده:

منطقه مورد مطالعه شامل توده های نفوذی کم عمقی است که در شمال غربی شهر ساوه واقع است. از نظر تقسیمات واحدهای تکتونیکی ایران، این توده ها در کمربند ماگمایی ارومیه- دختر قرار دارند. ترکیب سنگهای آن شامل دیوریت، کوارتز دیوریت، کوارتز مونزودیوریت، تونالیت، گوانودیوریت، مونزوگرانیت و سینوگرانیت است که دارای ماهیت کالک آلکالن، متاآلومین بوده و از نوع I-type هستند، در اغلب این سنگها (به جز سینوگرانیت ها) انکلاوهای میکروگرانولار مافیک (MME) را می توان مشاهده کرد. بررسی شواهد صحرایی و بافتهای موجود در سنگهای منطقه مانند بافت های گرانوفیری و پرتیت حاکی از آن است که این توده ها در عمق کم و از یک ماگمای دارای بخار آب نسبتاً کم حاصل شده است. با توجه به درصد نسبی کانیهای ارتوز و البیت شرکت کننده در بافت پرتیت، بر روی منحنی سالیدوس و سالووس آلکالی فلدسیارها، دمای انجماد سینوگرانیت ها حدود ۹۰۰-۸۵۰ (درجه سانتیگرا) و دمای اکسلوشن آلکلی فلدسیارهای این سنگها حدود ۶۵۰ (درجه سانتیگراد) تخمین زده می شود. مای انجماد فوق با دمای تشکیل همرشدی (بافت گرانوفیری) در سیستم کوارتز- آلکالی فلدسیار هم مطابقت می نماید.