سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

علیرضا توکلی – دانشجوی مقطع دکتری دانشگاه تهران
شهرام اشرفی – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی
عبدالمجید لیاقت – عضو هیات علمی موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی
فریبرز عباسی – دانشیار دانشگاه تهران

چکیده:

تک آبیاری یک تکنولوژی موثر و مفید در افزایش تولید محصولات اساسی دیم (گندم، جو، نخود و عدس) است . به ویژه وقتی که با دیگر مدیریت های برتر زراعی ترکیب می شود. با اجرای آزمایشات مزرعه ای در سال زراعی ۸۵-۱۳۸۴ در دو سایت منتخب هنام (شهرستان سلسله) و مرگ (بخش هلشی شهرستان کرمانشاه) و برای دو محصول گندم و جو در مزارع زارعین، به بررسی اثرات زمان و میزان تک آبیاری پرداخته شد. هدف پژوهش تامین رطوبت کافی درمرحله حساس زمان کاشت و دوره ظهور سنبلهتا گل دهی ، مقایسه ارقام جدید توصیه شده با ارقام بومی و افزایش بهره وری بارش بوده است. تحت شرایط مدیریت زارعین و اراضی دیم سایت مرگ کرمانشاه عملکرد دانه رقم محلی جو، جو اصلاح شده (سرارود ۱)، رقم محلی گندم (سرداری) و گندم اصلاح شده آذر ۲ به ترتیب ۱۰۰۰-۲۱۰۰ ، ۲۱۰۰-۲۹۰۰ ، ۸۰۰-۲۰۰۰ و ۲۰۰-۲۷۰۰ کیلوگرم در هکتار به دست امد و با اعمال یک مرتبه آبیاری (بهمیزان ۵۰ میلی متر) در تاریخ کاشت زود،عملکرد جو و گندم به ترتیب به ۳۵۰۰-۳۷۰۰ و ۱۸۰۰-۳۱۰۰ کیلوگرم در هکتار افزایش یافت. مشابه همین نتایج در سایت هنام نیز بدست می آمد. نتایج نشان داد که شاخص بهره وری کل (تک آبیاری + بارش) برای گندم و جو به ترتیب به ۴/۸-۴ و ۸- ۴/۵ کیلوگرم بر میلی متر و شاخص بهره وری آب آبیاری برای گندم و جو به ۳۷/۴ – ۱۱/۱ کیلوگرم بر میلی متر افزایش یافت. پایین بودن شاخص بهره وری بارش (و عملکرد) در مزارع زارعین ناشی از فقدان کاربرد مدییت های برتر زراعی است.