اعلامیه های استهکلم۱۹۷۲ و ریو۱۹۹۲ توجه جهانیان را به اهمیت محیط زیست بیش از بیش به خود جلب نمودند حفظ نسل انسان و تداوم حیات او در محیط امن و عاری از جنگ از اهداف و موضوعات سازمان ملل متحد می باشد. تنزل کیفیت محیط زیست یک تهدید جدی برای بقای انسان می باشد. از این رو احترام به حقوق بشر ارتباط مستقیم و تنگاتنگی به حمایت و حفاظت از محیط زیست دارد (حبیبی, ,۱۳۸۲ ص. (۱۳۴ رابطه بین حقوق بشر و حق بر محیط زیست سالم توجه بسیاری از اندیشمندان را به خود جلب نموده است. از نظر فیتزموریس سه مکتب فکری بزرگ در این مورد وجود دارد:

در دیدگاه اول ادعا می شود که بدون حق به محیط زیست، حقوق بشر وجود ندارد. در دیدگاه دوم، وجود حق به محیط زیست به شدت سئوال برانگیز است و در دیدگاه سوم باور این است که حق بر محیط زیست سالم از بخش های دیگر حقوق بشر هم چون حق به زندگی، حق به سلامتی و حق به اطلاعات، قابل استخراج و شناسایی است.

در رویکردی دیگر رابطه محیط زیست و حقوق بشر بر پایه دو دیدگاه انسان محور و محیط زیست محور مورد بحث قرار گرفته است. علی رغم تفاوت های این دو دیدگاه، هم پوشی قابل ملاحظه ای هم بین این دو مشاهده میشود. مثلاً آلودگی شدید هم برای سلامت بشر و هم موجودیت محیط زیست می تواند تهدید مستقیمی محسوب شود در میان اسناد بینالمللی حقوق بشر، علاوه بر اعلامیه های استهکلم و ریودوژانیرو، منشور جهانی طبیعت۱۹۸۲، اعلامیه لاهه درباره

محیط زیست۱۹۸۹ و اعلامیه ۱۹۹۹ پیشکک حق بر محیط زیست سالم را مورد شناسایی قرار داده اند. در سطح منطقه ای نیز اولین سندی که صراحتاً حق بر محیط زیست سالم را مورد تایید قرار داده است، منشور آفریقایی حقوق بشر و مردم۱۹۸۱ بوده است. در سطح ملل آمریکایی نیز پروتکل سان سالوادور۱۹۸۹ حق بر محیط زیست سالم را در ماده۱۱ خود به رسمیت شناخته است. نکته جالب این است که کنوانسیون اروپایی حقوق بشر هیچ اشاره ای به محیط زیست سالم ندارد اما دادگاه اروپایی حقوق بشر با تفسیر موسع از مواد ۶و۸ کنوانسیون، حق بر محیط زیست سالم را مورد تایید قرار داده است. در همین راستا باید متذکر شد که این امر در اعلامیه ریو نیز به صراحت درج نشده است اما به اعتقاد بسیاری از صاحب نظران، با تفسیر توسعه پایدار می توان این حق را استخراج نمود.