سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

فخرالسادات یعقوی نژاد – کارشناس مامایی مجتمع حضرت رسول اکرم(ص)
مهران محمدی – کارشناس پرستاری – مجتمع حضرت رسول اکرم (ص)

چکیده:

تروما ، عامل اصلی مرگمیر غیر وابسته به زایمان مادری در کشور به شمار می ورد. در تروما ، نجات جان مادر ، تضمینی برای نجات جنین حتی در موارد جزیی نمی باشد. در بیمار حامله مجروح ، نمایانگر علائم تشخیصی منحصر به فرد و مخاطره آمیزی نمایان می گردد. پزشکان یا ماماهای درمان گر باید به این علائم توجه کنند جلوگیری از بروز این گونه حوادث را در سرلوحه کار خود قرار دهند.
بیمار باردار ترومایی نمونه نمونه ویژه ای از وضعیت خطرناک برای پرسنل اورژانس است چرا که درمان گر باید دو نفر ، مادر و جنین را از خطر نجات دهد.
بارداری ممکن است موجب سردرگمی در امر مدیریت درمان تروما شود. تروما همچنین از عوارض مهم دوران بارداری است و یکی از عوامل مرگ و میر دوران بارداری به شمار می آید . تروما چه ناشی از تصادفات وسایل نقلیه و چه ناشی از خودکشی و نزاع میتواند منجر به مرگ جنین و حوادث تهدید کننده حیات مارد شود.
اهداف:
۱- ارزیابی مواردی از قبیل سرنوشت بارداری بعد از ضربه شکمی و عواملی که که امکان تشخیص زایمان زود رس بدهد.
۲- تعیین عوامل مرتبط با پی آمد های کشنده ، بمنظور شفاف سازی فرصت های مناسب درجهت کاهش نسبت مرگ و میر مادر زادی.
۳- ارزیابی بیمار باردار ، پزشک اورژانس باید از حالات متفاوت فیزیولوژیک بیمار در دوران بارداری مطلع باشد.
۴- با توجه به پتانسیل بالقوه بالا در جهت جلوگیری از مرگ و میر مادر زادی ، بهبود در وضعیت بیمار و همچنین توجه به افزایش آموزش در این مورد احساس می شود.
۵- اختصاص اولویت در ثبات و نجات جان مادر در صدمات ناشی از تروما
۶- حمایت سازمان درمانی مسئول بمنظور دستیابی زنان از امکانات زایمان زد رس و مراقبت های مامایی و همچنین دسترسی به خدمات اورژانس و مراقبت های لازم .
نتیجه:
با توجه به بحران روبرویی مامایان ، متخصصین زنان و متخصصین اورژانس و مراقبت تروما نیاز به تغییر و تحول در بخش مسئول پزشکی احساس می شود.