مقاله ايران و سازمان همکاري هاي شانگهاي: هژمني و ضد هژموني که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۷ در پژوهشنامه علوم سياسي از صفحه ۱۶۳ تا ۱۹۴ منتشر شده است.
نام: ايران و سازمان همکاري هاي شانگهاي: هژمني و ضد هژموني
این مقاله دارای ۳۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سازمان همکاري شانگهاي
مقاله ياست خارجي ايران
مقاله هژموني و ضد هژموني
مقاله چين
مقاله روسيه
مقاله آمريکا
مقاله خاورميانه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي يوسفي اميرمحمد
جناب آقای / سرکار خانم: الوند مرضيه سادات

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با تاسيس سازمان همکاري شانگهاي در سال ۲۰۱۱، يکي ازمباحث مهم واکنش ديگر بازيگران منطقه اي و فرامنطقه اي به ويژه قدرت هاي بزرگ بود. هريک از اين کشورها تلاش کردند موضع خود را در مورد سازمان همکاري شانگهاي تدوين و سياست خود را در قبال آن مشخص سازند. ايران از جمله اين کشورها بود که به سبب همجواري منطقه اي مي توانست تحت تاثير پيامدهاي شکل گيري اين سازمان قرار گيرد و اعلام کرد خواهان عضويت در اين سازمان است و در اين راه تلاش کرد و بالاخره موفق شد در سال ۲۰۰۵ به عضويت ناظر در اين سازمان درآيد. سوال اصلي اين مقاله اين است که مهم ترين عامل تاثيرگذار بر تصميم ايران مبني بر عضويت در سازمان همکاري شانگهاي چه بوده، اهداف ايران در عضويت در اين سازمان چيست و کدام نظريه بهتر مي تواند اين رفتار را تبيين نمايد؟ فرضيه اصلي مقاله اين است که ايران تحت تاثير و با استفاده از شرايط ايجاد شده در ساختار نظام بين الملل (تضعيف هژموني جهاني آمريکا و ايجاد فرصتي ساختاري)، با اتخاذ سياست عضويت در سازمان همکاري شانگهاي به دنبال مقابله با هژموني گرايي آمريکا در سطح جهاني- که جزء سياستهاي اعمالي روسيه و چين نيز هست- و در نتيجه تضمين امنيت ملي خود مي باشد و مفهوم هژموني و نظريه هاي ساختاري بهتر مي توانند اين رفتار را تبيين نمايند. افزون بر اين، عضويت در سازمان همکاري شانگهاي مي تواند زمينه هاي برقراري هژموني منطقه اي ايران را در خاورميانه فراهم نمايد.