ایجاد خط یا پاراگراف جدید

کتابها معمولاً به این صورت حروف چینی میشوند که تمام خطوط دارای طول یکسان هستند. لیتکس خطوط را به صورت مناسب میشکند و فاصلهٔ مناسب بین کلمات را رعایت میکند تا محتوای پاراگراف ها را بهینه کند. اگر لازم باشد حتی کلمات را در انتهای خطها میشکند. این که پاراگراف ها چگونه حروف چینی می شوند بستگی به طبقهٔ نوشتار دارد. به طور نرمال اولین خط یک پاراگراف دارای تورفتگی است، و فاصلهٔ ویژه ای بین پاراگرافها وجود ندارد. در حالات ویژه ممکن است لازم باشد که لیتکس را مجبور به شکستن یک خط یا پاراگراف کرد، در این صورت از دستورات جدول ۸-۸استفاه میشود.

جدول ۸-۸ شکستن یک خط یا پاراگراف

1

بستهxepersianاز زبان پارسی پشتیبانی میکنداین بسته دستورهای فارسی لی تکس رافراهم میکند

که به این ترتیب می توانید دستورهایی مانند Section\ را به پارسی بکار ببرید، Xepersian تنها بسته ای است که از کشیدگی حرف ها پشتیبانی می کند.

برای این که درخروجی حاشیه سمت راست به صورت منظم ظاهر شود لی تکس فاصله مناسب بین کلمات ایجاد میکندتا خط را پر کنندهمچنین لی تکس فاصله بیشتری را در انتهای یک خط قرارمی دهد، زیرا این کار باعث خوانایی بهتر متن می شود. لیتکس فرض می کند انتهای یک جمله نقطه، علامت سؤال یا تعجب است. اگر یک نقطه بعد از یک حرف بزرگ ظاهر شود، لیتکس این نقطه را پایان یک خط نمیداند، زیرا معمولا بعد از اسامی ویژه که با حروف بزرگ نوشته میشوند یک نقطه قرار میگیرد. هر فرضی دیگری به غیر از اینها را نویسنده باید به لیتکس اطلاع دهد. یک بک اسلش در جلوی یک فاصله، فاصله ای را تولید می کند که نمی تواند گسترش یابد. حرف تیلدا فاصله ای را تولید می کند که نمی تواند گسترش یابد و به علاوه از شکستن خط جلوگیری می کند. فرمان ۰) در جلوی یک نقطه بیان می کند که این نقطه انتهای یک خط است، حتی اگر این نقطه بعد از یک حرف بزرگ ظاهر شده باشد. فاصلهٔ اضافی بعد از نقطه را میتوان با فرمان زیر غیر فعال کرد. \frenchspacing این دستور به لیتکس میگوید بعد از نقطه فاصله ای بیشتر از فاصلهٔ بین کلمات قرار ندهد. این کار در اکثر زبانها معمول است، به جز در هنگام نوشتن کتاب نامه. اگر از فرمان frenchSpacin\ استفاده کنید، فراخوانی فرمان @\ لازم نیست.

عنوان، فصل و بخش

برای این که خواننده را به هنگام خواندن کار شما راهنمایی کنید، باید نوشتار خود را به فصل ها، بخش ها، و زیر بخشی ها تقسیم کنید. لیتکس این کار را با اختصاصی فرمانهای ویژهای امکان پذیر می کند که عنوان هر بخش را به عنوان آرگومان می پذیرند. این وظیفهٔ شماست که ترتیب آنها را درست بیان کنید. فرمان های زیر در طبقهٔ article موجودند:

{…} section\

{…} subsection \

{…} subsubsection \

{…} paragraphs \

{…}subparagraph\

اگر می خواهید نوشتارتان را به قسمتهایی تقسیم کنید که شماره گذاری بخش ها و فصل ها را تغییر ندهد از فرمان زیر استفاده کنید.

{…} part \

وقتی که از طبقه های report و book استفاده می کنید، فرمان هم قابل استفاده است که مشخص میکند هر فصل در برگیرندهٔ چندین بخش می تواند باشد.

{…}chapter\

لی تکس فهرست مطالب را با قرار دادن عنوان بخش ها و صفحهٔ مربوط به آنها که از آخرین پردازش

به دست آمده است تولید میکند. فرمان tableofcontents\ هر جا که ظاهر شود باعث نمایشی فهرست مطالب در همان نقطه می شود. یک نوشتار جدید باید دو بار پردازشی شود تا tableofcontents\ به صورت درست درج گردد. گاهی اوقات لازم است فایل را سه بار پردازش کنید، لیتکس در این مورد به شما پیغام مناسب را میدهد.

تمام فرمان های بخش بندی که در بالا ذکر شد دارای حالت ستاره دار نیز میباشند. حالت ستاره دار این فرمان ها به راحتی با افزودن یک علامت X به انتهای نام فرمان درست می شود. این فرمانها باعث تولید بخش مربوطه می شوند با این تفاوت که شماره دار نیستند و در فهرست مطالب ظاهر نمی شوند. برای این کار، به عنوان مثال به جای فرمان {Section {Help \ باید از فرمان {Sectionx{Help\ استفاده کنید. عنوان کلی نوشتار با فرمان زیر چاپ می شود.

maketitle \

محتویات عنوان نوشتار را می توان با فرمان های زیر قبل از فرمان maketitle\ تعیین کرد:

{..}title {..} : \author{…} . \date \